ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ...ΠΕΡΙΠΕΠΛΕΓΜΕΝΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ Δημοσιοποιούμε κείμενο που το βρήκαμε στην press-gr που άπτεται ενός ευρύτερου προβλήματος που αφορά άτομα που θέλουν να δράσουν ως δημοσιογράφοι. Ιστορίες δημοσιογραφικής τρέλλας και διηγώντας τες να μη κλαίς..αλλάνα σπουδάζεις... Ας δούμε όμως την αφήγηση του αυτοπροσδιοριζόμενου  "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ", Λες και οι λοιποί, εμείς είμαστε ...ΣΚΛΑΒΑΚΙΑ! Εν τούτοις το κείμενό του λέει αλήθειες. Διαβάστε το και δείτε προ παντός και τις δικές μας παρατηρήσεις.Κάτι θα καταλάβαιτε... Ντρέπομαι... , Του Ιωσήφ Παπαδόπουλου ελεύθερου δημοσιογράφου , Συνάδελφοι bloggers, καλημέρα και καλώς σας βρήκα. Γράφω εδώ, για πρώτη φορά, ως άνεργος και χωρίς βήμα δημοσιογράφος και, για να μη χαλάσω το χατήρι του... εισαγγελικού "Ταρζάν", υπογράφω με όνομα και επώνυμο, αναλαμβάνοντας στο ακέραιο τους "κινδύνους" αυτής της "αποκοτιάς" μου. Υπόσχομαι να γράψω χωρίς φόβο, αλλά με αρκετό συσσωρευμένο πάθος... Δεν είχα ύπνο πάλι χθες βράδυ. Με πέθαινε κι' ο ώμος μου. Φταίει το άγχος σου, λέει ο γιατρός, που σε ενοχλούν όλα, που θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, που δεν βάζεις γλώσσα μέσα σου και τα λες έξω απ' τα δόντια γιατί, ούτως ή άλλως, να τα γράψεις σε εφημερίδα ή να τα πεις στην τηλεόραση δεν σ' αφήνουν. Και σαν να μην έφταναν η αϋπνία κι' ο σωματικός πόνος, παίζοντας με τα κουμπάκια του τηλεκοντρόλ, έπεσα πάνω στον Μάκη κι' έμεινα εκεί να παρακολουθώ, για άλλη μια φορά, τον παθιασμένο μονόλογο του γνωστού πια καλαμοκαβαλλάρη-showman του καθοδικού σωλήνα της τηλεοπτικής μας αποχέτευσης, και την παθητική παρουσία των his master's voice προσκεκλημένων του, θέλοντας, θαρρείς, να υποβάλλω τον εαυτό μου, για άλλη μια φορά, στο μαρτύριο και την ξεφτίλα μιας κατ' ευφημισμόν "δημοσιογραφίας", η οποία απευθύνεται, αποκλειστικώς και μόνον, σε ελάχιστους, ευτυχώς, ανεγκέφαλους τηλεθεατές και στα μηχανάκια της agb. Πόσο "αξιόπιστα" είναι κι' αυτά, αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία... Αναρωτιέμαι, συχνά, πώς καταφέρνει ο "Ταρζάν", ο κάθε "Ταρζάν" της τηλεοπτικής μας αποχαύνωσης, να "πείθει". Πώς καταφέρνει να λέει και να κάνει ό,τι θέλει, να είναι στο απυρόβλητο, και να απολαμβάνει συγχρόνως μιας πρωτοφανούς ασυλίας. Πώς καταφέρνει, με άλλα λόγια, να ίπταται από "κλαρί" σε "κλαρί", χωρίς να πέφτει, και πώς η "Τζέϋν" μένει άναυδη να τον θαυμάζει από κάτω, μένοντας με το στόμα ανοικτό. Αναρωτιέμαι, πώς κατάφερε ο Μάκης να το "παίξει" τρελλός για να αποφύγει την στράτευση, ενώ εγώ υπηρέτησα 32 μήνες την μαμά πατρίδα σε καιρό ειρήνης. Αναρωτιέμαι πώς σε έναν "διπλωματούχο τρελλό", πρώην "μοντέλλο", πρώην "σκιτσογράφο", και ουδέποτε αποκτήσαντα πτυχίο σε όποια σχολή και αν εφοίτησε, το σύστημα της ενημέρωσης χαρίζει βήμα, ασυλία, δημοσιότητα και έναν πακτωλό χρημάτων. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να απολαμβάνει αυτός ο showman, ο κάτοικος ενός φτωχόσπιτου σε υποβαθμισμένο βόρειο προάστειο των Αθηνών, της "αγάπης" και της "εκτίμησης" του κόσμου, κι' άλλοι "μικροδημοσιογράφοι", τους οποίους δεν γνωρίζει ούτε η μάνα τους, να "απολαμβάνουν" της απομόνωσης και των χαρακτηρισμών "επικίνδυνοι", "ρομαντικοί", "γραφικοί". Αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ τόσα χρόνια να πείσω, έναν έστω εκδότη, να δημοσιεύσει μια επιστολή μου, ένα ενυπόγραφο άρθρο μου και μάλιστα χωρίς αμοιβή. Γιατί να πρέπει να ασκώ το επάγγελμα ενός μικρού και μάλλον αποτυχημένου εμπόρου, για να εξασφαλίζω τα προς το ζην, ενώ θα μπορούσα να είμαι ένας αξιόπιστος λειτουργός της δημοσιογραφίας και να αμείβομαι αξιοπρεπώς; Να κάνω δηλαδή, απλώς, αυτό που έμαθα, αγάπησα και πιστεύω. Να ενημερώνω τον κόσμο, να στέκομαι απέναντι στην κάθε εξουσία, να καταγγέλω τα κακώς κείμενα, χωρίς να γίνομαι εγώ το κέντρο του κόσμου, το κέντρο της ενημέρωσης. Ανόητα, θα πει κανείς, ερωτήματα, με γνωστές ωστόσο απαντήσεις... Εστειλα κατά καιρούς επιστολές στην "Ελευθεροτυπία", στο "Καρφί", στο "Πρώτο Θέμα", ακόμη και στην "Αυριανή" του εξόριστου τότε Κουρή, αλλά και στο "Νέμεσις", όταν αρθρογραφούσα σ' αυτό σαν τακτικός εξωτερικός συνεργάτης. Ολοι, ανεξαιρέτως, αρνήθηκαν, με κάποιον, άλλοτε άκομψο και άλλοτε "εύσχημο" τρόπο, να τις δημοσιεύσουν. Είχα κάνει, θυμάμαι, μετά από καταγγελίες κατοίκων, ένα ρεπορτάζ και είχα γράψει ένα τεκμηριωμένο άρθρο για την Αλεπότρυπα της Κυψέλης. Για τις αυθαιρεσίες του Δήμου Αθηναίων, για την κακοποίηση του λόφου, για την καταστροφή του πράσινου της περιοχής, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν χαρακτηρισμένη από το δασαρχείο σαν δασική έκταση. Η Λιάνα είχε τότε, με εύσχημο τρόπο, "λογοκρίνει" το άρθρο μου, αρνούμενη να το δημοσιεύσει, λέγοντας : "Ασε την Αθήνα βρε Ιωσήφ, εσύ γράφεις για το Αιγαίο. Τα απομακρυσμένα και εγκαταλειμένα νησιά του δεν είναι η αγάπη σου; Μείνε εκεί". Θυμάμαι μάλιστα την Λιάνα να απαντά στην εύλογη απορία μου, γιατί να μην μπορώ κι' εγώ να μπω "εντός των τειχών", γιατί να μην μού δίνουν βήμα να εκφράσω και να γράψω ελεύθερα τις απόψεις μου, γιατί να μην μπορώ να βγάλω μια εκπομπή στην τηλεόραση για το Αιγαίο : "Ιωσήφ, παλληκάρι μου, στον βαθμό που εγώ γράφω και περνάω προς τα έξω αυτά που εσύ θα ήθελες να γράψεις και να πεις, δεν είσαι ικανοποιημένος"; Το άκουσα κι' αυτό! "Αντιπροσωπευτική δημοσιογραφία" δηλαδή! Ηταν, προφανώς, ενοχλημένη η Λιάνα, επειδή δεν εμπλούτισα την αυλή των κολάκων της, επειδή στάθηκα επικριτικός στην απόφασή της να πολιτευτεί και να βγει στο μπαλκόνι, αθετώντας την υπόσχεση που είχε δώσει στους συνεργάτες του περιοδικού ότι δεν θα κατέβει ποτέ στην πολιτική, προτρέποντάς τους, συγχρόνως, να την φτύσουν, αν ποτέ το κάνει. Ετσι, άρχισε από τότε να με βάζει στο περιθώριο, να με "φιμώνει", με αποτέλεσμα να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να ψάξω για άλλη παραλία... Ανάλογη υπήρξε η στάση του Μάκη, τότε που του ζήτησα να μεσολαβήσει για να "χωθώ" στο κανάλι του Ταύρου, να κάνω ρεπορτάζ, να βγάλω κάνα φράγκο : "Καλά τα λες φίλε Ιωσήφ, και ακόμη καλύτερα τα γράφεις, αλλά έχεις ένα κακό. Δεν σκύβεις"! Οταν πάλι του ζήτησα να έρθει στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, να του δείξω οροφές σχολείων που έσταζαν και σοβάδες που έπεφταν πάνω από τους λιγοστούς μαθητές, ζώα που βόσκουν στα σκουπίδια, διπλόμισθους δημάρχους που εκλέγονται με παράνομες μεταδημοτεύσεις, νησιά αλίμενα, καταδικασμένα στον μαρασμό και την αφαίμαξη του πληθυσμού τους, εκείνος απαντούσε : "Δεν πουλάνε ρε Ιωσήφ αυτά, δεν πουλάνε"... Βάζει άραγε ο νους του ανθρώπου, όπως συνηθίζει συχνά να λέει μονότονα ο φίλος μου ο Μάκης, τι θα υφίστατο ένας οιοσδήποτε άσημος "μικροδημοσιογράφος" αν απέκρυπτε ή παραποιούσε κάποιο ρεπορτάζ; Τι θα υφίστατο αν έκανε επιλεκτικές καταγγελίες, επικεντρώνοντας τα βέλη του στην παράνομη π.χ. πισίνα ενός πολιτικού, μην αναφέροντας συγχρόνως λέξη για το παράνομο τερατούργημα του εργοδότη του; Τι θα υφίστατο αν προσπαθούσε να το παίξει τρελλός για να αποφύγει την στράτευση; Τι θα υφίστατο αν είχε "καταφέρει" να συναντήσει και να πάρει συνέντευξη από έναν διεθνώς καταζητούμενο κακοποιό, τον οποίον, περιέργως, δεν μπορούσε να εντοπίσει η Ιντερπόλ και η ελληνική αστυνομία; Τι θα υφίστατο αν τον είχε επιλέξει σαν "διαμεσολαβητή" ένας λεωφορειοπειρατής; Τι θα υφίστατο αν είχε τρυπώσει κρυφά με την βιντεοκάμερά του σε υπνοδωμάτια; Εξ ίσου εύλογες απορίες, που έχουν εξ ίσου εύλογες απαντήσεις, σε ένα κράτος το οποίο, όπως λέει ο φίλος μου ο Μάκης, έχει παύσει προ πολλού να λειτουργεί. Ενα κράτος που έχει παύσει προ πολλού να λειτουργεί, γι' αυτόν όμως μόνο και τους υπολοίπους οσφυοκάμπτες "δημοσιογράφους" - showmen της "παράγκας"... Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο που οι ελεύθερες φωνές είναι επικηρυγμένες, από οπουδήποτε και αν προέρχονται... Αν επιθυμεί πάντως ο φίλος μου ο Μάκης να υποβάλλει εναντίον μου την δεύτερη μηνυτήρια αναφορά της ζωής του, ξέρει πού θα με βρει. Εχει έρθει στο σπίτι μου. Ξέρει ποιος είμαι. Αν δεν θυμάται, τόσο "ψηλά" που έφτασε και τόσο "μεγάλος" που έγινε, θα του θυμίσω το όνομα ενός καρδιοχειρουργού του Ωνάσειου, του κ. Μιχάλη, και ενός μικρού και ξεχασμένου νησιού του Αγαίου, της Ανάφης. Ελπίζω αυτά κάτι να του θυμίσουν... Και, ευκαιρίας δοθείσης, θα ζητήσω, για λογαριασμό του Μάκη, συγγνώμη από τον κ. Μιχάλη. Ηθελα να το κάνω αυτό από το 1994, αλλά ούτε ο "Ταρζάν" ούτε τα μέσα της μαζικής μας εξαθλίωσης μού έδωσαν ποτέ αυτή την ευκαιρία. Και έπρεπε να το κάνω δημόσια, έτσι ακριβώς όπως δημόσια ήταν και η κακοποίηση της εικόνας του γνωστού γιατρού από τον τότε "μεγαλοδημοσιογράφο"... εργοδότη μου στο κανάλι του Ταύρου, ο οποίος παραποίησε το δικό μου ρεπορτάζ. Αυτό που μού έχει μείνει προς το παρόν, σαν μια θλιβερή παρακαταθήκη, είναι ότι ντρέπομαι να λέω, όποτε με ρωτούν, ότι είμαι δημοσιογράφος. Ας κρατήσουν πάντως αυτό, σαν επίλογο, οι καλοί "συνάδελφοι". Ο εχθρός είναι εντός, όπως έλεγε η άλλοτε καλή μου φίλη Λιάνα Κανέλλη... Στα καθ' ημάς, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά... Ιωσήφ Παπαδόπουλος Πάντοτε επωνύμως και εγγράφως." ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Το ανωτέρω κείμενο μας το επεσήμανε η γνωστή ευγενής συνεργάτιδά μας κ. ΑΛΙΚΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ...με την υποσημείωση  ότι μπορεί να ενδιαφέρει την ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΥΠΟΥ. Απαντάμε: Εις τι να μας ενδιαφέρει αυτός ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος; Ανώριμος,ακαταστάλακτος και σίγουρα πονεμένος είναι. Η πονεμένη ιστορία του θυμίζει κάτι από τις μελώ ταινίες Ξανθόπουλου-Βούρτση... Εις τι του φταίνε ο Μάκης και η Λιάνα... κι αυτοί ξεκίνησαν από το τίποτε. Είχαν φαντασία,τάλαντα,πείσμα και με σκληρούς αγώνες κατάφεραν να ξεχωρίσουν... Γιατί πρέπει να έχουμε τόση μυζέρια; Βγάζουν λεφτά; Ε,και; Σε έναν αγώνα δρόμου (όπως είναι η ζωή) άλλος βγαίνει πρώτος,δεύτερος, τρίτος... και οι άλλοι απλώς τρέχουν!... Η φύση σε όλους μας έδωσε κάτι ξεχωριστό,αν το ανακαλύψουμε και πασχίσουμε να το αναδείξουμε, να πιστεύουμε στα δώρα που κουβαλάμε όλοι μας, δεν υπάρχει καμιά δύναμη να μας σταματήσει...Η ιστορία του κ.Ιωσήφ...είναι χιλιοεπαναλαμβανόμενη αιωνίως,όχι μόνο στη δημοσιογραφία,αλλά σε  κάθε τομέα δράσης του ανθρώπου. Αποπειράθηκε ο ατυχής να κολλήσει δίπλα σε 2 δημοσιογράφους...Λιάνα-Μάκης... Ο ταλαίπωρος  παρέβλεψε ότι και οι δημοσιογράφοι αυτοί μεροκαματιάρηδες είναι και πολύ φυσικό να νοιάζονται για πάρτη τους κι όχι για τον νέον  φιλόδοξο... Έχουν τις δικές τους φιλοδοξίες... και φοβίες... ανασφάλειες.Η μάχη κερδίζεται μόνον με το σπαθί μας. Η προσκόλλησή μας σε κάποιον άλλο... είναι ατυχής επιλογή. Έχω πολλά να αφηγηθώ για τη δακρύβρεκτη ιστορία του κ.Ιωσήφ.Για πρόσεξε: Μια μέρα πάω στο γραφείο του Διευθυντού (μου) της ΒΡΑΔΥΝΗΣ (1964)  του πολύ καλού δημοσιογράφου και μετέπειτα Υπουργού ΒΑΣ-ΒΑΣ, -Βασου Βασιλείου- και του λέω κάθετα: --Κύριε διευθυντά... σας έχω δώσει μερικά δυνατά κομάτια,αλλά δεν τα βλέπω να αξιοποιούνται, ενώ αντίθετα θεματάκια της βοηθού μου αξιοποιούνται και λίαν καλώς, τα δικά μου είναι άφαντα... μπορείτε να μου εξηγήσετε τί συμβαίνει; -- Είμαι διευθυντής και δεν δίνω καμιά εξήγηση για τις αποφάσεις μου... Τα έχω τα κομάτια σου εδώ στο συρτάρι μου... --Δεν κατάλαβα... κ.Βασιλείου... Γράφω για το συρτάρι σας;... Θα σας το πω κάθετα... : Δεν γεννήθηκε ακόμη άνθρωπος που θα με θάψει και πολύ περισσότερο εσείς! Το άστρο μου το οδηγώ εγώ εκεί που θέλω και κανένα αστροπελέκι δεν με σκιάζει... --Ξέρετε κ. Βραχιολίδη τι λέτε; Ξέρετε ότι μπορώ να σας απολύσω; απάντησε... ο κατά τα άλλα συμπαθής και ευγενής δημοσιογράφος... Δυό μέρες αργότερα με κάλεσε στο γραφείο του ο ιδιοκτήτης της ΒΡΑΔΥΝΗΣ αείμνηστος Τζώρτζης Αθανασιάδης -δολοφονηθείς από τη 17η Νοέμβρη- και μου λέει: --Απόστολε,λυπούμαι αλλά είμαι υποχρεωμένος να σε απολύσω... διότι απλά δεν μπορώ να απολύσω τον διευθυντή σύνταξης...Σε εκτιμώ,αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλοιώς! --Ναι κ.Αθανασιάδη το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό... του απάντησα. Και πράγματι τότε ήμουν ένα μικρό ψαράκι μόλις 4 ετών στη δημοσιογραφία... Αλλά είχα κότσια...΄΄Ηξερα τις δυνάμεις μου και ως άλλος Δον Κιχώτης κάλπαζα... ΄Ελαβα τη δέουσα αποζημίωση... πάω στην Ολυμπιακή... αγοράζω εισιτήρια ...(με τα λεφτά της αποζημίωσης) επιστρέφω σπίτι και προστάζω στη γυναίκα μου...; -- Βγάλε τις βαλίτσες βάλε τα χρειώδη, βόλεψε τα παιδιά και... σε 2 ώρες πετάμε για ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!... --Α,καλά... κατάλαβα... Πάλι σε απέλυσαν από τη δουλειά σου, είπε η γυναίκα μου...  Το είχε συνηθίσει  η καημενούλα! Οι δημοσιογράφοι -δυστυχώς αντιμετωπίζουν το φάσμα της απόλυσης επί καθημερινής βάσης. Οι μόνοι που δεν απολύθηκαν ποτέ είναι ο αξιος τραγουδοποιός Λευτέρης Παπαδόπουλος- τώρα μάλιστα έγινε και ο γιόκας του και αρχισυντάκτης των ΝΕΩΝ!... Κοίτα κάτι πράγματα που συμβαίνουν...εν Ελλάδι .. Πότε πρόλαβε το παιδίον να γίνει δημοσιογράφος ώστε να αρχισυντακτεύει;Ίσως επ αυτού ο πατήρ Λευτέρης να μας κοπανήσει κανένα ...τραγουδάκι!... Ίσως ο Χρ. Λαμπράκης να αρχίσει να άδει στο Μέγαρο Μουσικής!  Άκου ο γιόκας του Λευτέρη... να ποιεί περιέργως τον Αρχισυντάκτη;... Αλλά και οί διος ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, πότε και πώς έκανε Ρεπορτάζ...; Μόνο για τις γειτονιές της Αθήνας καυχιέται! Για τίποτε άλλο...δημοσιογραφικό...; Εκτός από τα  ΧΛΙΑΡΑ χρονογραφήματά του... που όμως δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να φτάσουν στο ύψος του μεγαθήριου ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΘΑ!...που στήριζε με τη γραφή του τα ΝΕΑ του Λαμπράκη! Ακόμη δε πιο περίεργο είναι ότι ΤΑ ΝΕΑ ... τον έχουν ξεχάσει... αυτόν τον στηλοβάτη τους! Θα σου πω αγαπητή φίλη μου και φίλεργο δημοσιογραφικά κι ένα άλλο επεισόδιο ώστε να κατανοήσεις ότι στη δημοσιογραφία, ότι τα κότινα δεν έρχονται εξ ουρανού... Ο Μάκης, η Λιάνα, η Μάρα, ο Ευαγγελάτος, Χατζηνικολάου, καί άλλοι, δεν είναι τυχαίοι. Ασφαλώς... και έχουν περγαμηνές  δημοσιογραφικής υπόστασης, και δη τηλεοπτικής . Αλλά γιατί πρέπει να τους κακκίζουμε; Φιλότιμα λειτουργούν! Μπορεί η δημοσιογραφική οντότητά τους να είναι -και είναι- ελλειπής... αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και του πεταμού! Δείτε το άλλο εκπληκτικό στόρυ!.... από τα μοναδικά στην ιστορία της δημοσιογραφίας! Ο κ. Νίκος Μέρτζος , σήμερα δήμαρχος Νυμφαίου αλλά και Πρόεδρος της Εταιρίας Μακεδονικών Μελετών...Σαλονίκης... αξιόλογος  και διατελέσας Αρχισυντάκτης της σπουδαίας ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ  εφημερίδας ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ -- αν κι  εμείς νομίζουμε ότι αυτός την έθαψε--- συγκρούστηκε μαζί μας. ... Ίσως γιατί δεν γούσταρε Βραχιολίδη... μια και περίπου την ίδια χρονική περίδοδο ξεκινήσαμε και οι δυό τη δημοσιογραφική πορεία μας. Για τον άλφα η βήτα λόγο η αξιόλογη κ.Τέσσα Λεβαντή, ιδιοκτήτρια της ιστορικής εφημερίδας ονομάτησε τον Μέρτζο ... Αρχισυντάκτη. Συμβαίνουν πολλά συγκρουσιακά περιστατικά ...αλλά θα αναφέρουμε μόνον ένα,που λέει πολλά: Ο Βραχιολίδης είχε μια διεθνή- από τις πολλές- επιτυχίες... Την εποχή εκείνη 1964, οι Άγγλοι είχαν επικηρύξει τον θρύλο -αρχηγό της ΕΟΚΑ  ΓΡΙΒΑ και τον υπαρχηγό της ΝΙΚΟ ΣΑΜΨΩΝ  με 10.000 ΚΑΙ 5.000 Λίρες Αγγλίας.,αντίστοιχα. Βγάζει την είδηση από την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ του Γιάννη Βελλίδη. Διαμαρτύρεται ο Μέρτζος, ο δοτός Αρχισυντάκτης... του Ελληνικού Βορρά! Πως δα δικός μας συντάκτης... βγάζει βαρβάτη είδηση σε αντίπαλλη εφημερίδα; Λογική μοιάζει η ένσταση... αλλά... Ιδού η στοιχομηθεία: --Με ποιο δικαίωμα δίνεις ειδήσεις αποκλειστικές σε αντίπαλη εφημερίδα.;.. ρώτησε ο  Μέρτζος... --Με το δικαίωμα του ψωμιού των παιδιών μου.... ΡΕ Αρχιμαλάκα... που θα μου κάνεις και έλεγχο! ΟΥΣΤ! (Σημείωση αναγκαία... Οι δημοσιογράφοι είναι από τους πλέον αθυρώστομους... ) Δέκα λεπτά αργότερα επεμβαίνει η Τέσα Λεβαντή...Η ιδιοκτήτρια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΒΟΡΡΑ ---Κύριε Βραχιολίδη... απολύεστε.... --Μα σας ... απέλυσα εγώ πρώτος κυρία μου...Τι να απολύσετε...; Ήδη είμαι σε άλλη εφημερίδα...Και μη διαμαρτύρεστε που την αποκλειστικότητά μου δεν την έχει ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ... Ζητώ συγνώμη αλλά δεν γινότανε αλλοιώς!...με τις βλακείες του Αρχισυντάκτη σας Μέρτζου! Να κάπως έτσι λειτουργούν τα πράγματα στη δημοσιογραφία.... Με αυτόν τον Μέρτζο υπάρχει κι άλλο ...σπαρταριστό... Απέρριψε ρεπορταζ  Βραχιολίδη ... ως απαράδεκτο ... και το ίδιο κείμενο,όμως,  δημοσιεύτηκε στον  παλαιό καλό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ  υπό τη διεύθυνση της Λένας Λαμπράκη, αδελφής του Χρήστου ... αυτούσιο.... Τι να πείς... Απλά μη λες τίποτε....  Θα θλίβεσαι άνευ λόγου! Αυτή είναι η πικρή πλευρά της δημοσιογραφίας... Αλλά δεν χρειάζεται να τα βάφουμε μαύρα,όπως ο κ. Ιωσήφ... ΄Απλά να προχωράμε  και μόνο να προχωράμε... ΑΠ.ΒΡΑΧ. ΕΝΑ ΕΥΣΤΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Κάποιος ανώνυμος έστειλε το ακόλουθο κείμενο, προς τον κ. Ιωσήφ. Λιγόλογο,αλλά περιεκτικότατο. Ιδού: Δυσκολευομαι να καταλάβω ποιό ακριβώς είναι το θέμα σου ρε φίλε. Εσυ τώρα είσαι ένας άνεργος δημοσιογράφος που θέλεις να πουλήσεις ένα προιόν που δεν αγοράζεται, που δεν πειθει αυτούς που θέλεις να το πουλήσεις. Προσέφερες το πρός πώληση προιόν σου (το άρθρο για την αλεπότρυπα αν κατάλαβα καλά) και επέιδή δεν έπεισε αυτόυς που εσύ επέλεξες να το πουλήσεις τους πήρε και τους σήκωσε. Και καλά, αυτοί που κατηγορείς και κρίνεις Μάκης, Λιάνα, κλπ έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν την πορεία τους με τον τρόπο που την κάνουν και κρίνονται από αυτούς στους οποίους απευθύνονται για τις επιλογές τους, εσύ τι ζόρι τραβάς? Ο Μάκης κάνει τις εκπομπμές του , με τον τρόπο που αυτός γουστάρει και εγώ , εσύ και ο καθένας τις βλέπει η όχι , και λοιπόν? Η Λιάνα βάζει η δεν βάζει για βουλευτής ψηφίζεται η δεν ψηφίζεται και λοιπόν?... Εσύ τι ζόρι τραβας? δηλαδή όσοι βλέπουν και γουστάρουν να βλέπουν την εκπομπή του Μάκη για σένα είναι ζώα και κρετίνοι? όσοι γούσταραν και ψήφισαν την Λιάνα είναι χαμηλού νοητικού επιπέδου και ανάξιοι να έχουν το δικάιωμα ψήφου? Σιγά ρε μεγάλε! χαλάρωσε! Και ποιός είσαι εσύ που κρίνεις και υποτιμάς τις επιλογές του καθενός? Και τέλος πάντων και εγώ υπηρέτησα για τους λόγους που υπηρέτησα όπως και εσύ και πόσα άλλα εκατομμύρια άλλοι ενώ κάποιοι άλλοι επέλξαν να μην το κάνουν.. και λοιπόν? Τί? στον Καιάδα αυτοί που δεν υπηρέτησαν? να μην κάνουν καμμία καριέρα ? να μην έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν τον τρόπο που θα πορευτούν σε αυτή την κοινωνία? Δεν σε καταλαβαίνω! Και όλα αυτά επειδή δεν πείθει το προιόν που προσπάθησες να τους πουλήσεις κάποια στιγμή? Ελπίζω να μην ερχίζεις τα μπινελίκια και στις κλωτσιές σε όσους δεν αγοράζουν από το μαγαζί σου που αν κατάλαβα καλά έχεις αυτόν τον καιρό. Αντε γεια και καλά μυαλά! ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ.ΙΩΣΗΦ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ:  Επί των ανωτέρω,λάβαμε την παρακάτω επιστολήαπότον κ. Ιωσήφ Παπαδόπουλου που έχει ως εξής: "Είναι αλήθεια ότι δεν είμαι τακτικός θαμώνας των blogs. Δεν θεωρούμαι καν επισκέπτης τους δηλαδή, για να είμαι πιο ακριβής. Μια φορά μόνο θέλησα να δοκιμάσω την τύχη μου και να εκφράσω εγγράφως και επωνύμως την τεκμηριωμένη άποψή μου στο press-gr, γράφοντας για τον «showman- Ταρζάν» της αξιολύπητης ιδιωτικής Ελληνικής t.v. κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, και... τα είδα όλα! Και θα είχα άγνοια όλων αυτών, αν σήμερα δεν με ενημέρωνε ο γιος μου πως το όνομά μου και το σχόλιό μου με τον τίτλο «Ντρέπομαι», φιγουράρει σε δύο ακόμη τουλάχιστον blogs, με άλλο τίτλο και ανάλογα επιθετικά σχόλια από αυτόκλητους «συνηγόρους υπεράσπισης» του Μάκη και της Λιάνας! Μέχρι «δανεικός» λοιπόν δόθηκα στην διπλανή ομάδα, και δεν το ήξερα ο δυστυχής...   Σύμφωνα με τις μετρήσεις (όλα σύμφωνα με αυτές αξιολογούνται άλλωστε) ένα 75% όσων σχολίασαν την άποψή μου στο press-gr, μού προσέδωσε άκρως κολακευτικούς χαρακτηρισμούς, ένα 20% δεν έχασε την ευκαιρία (ως συνήθως) να περάσει τους δικούς του ανώνυμους υβριστικούς και χυδαίους εν πολλοίς «αυτοπροσδιορισμούς» του, και μόλις ένα 5% ανέλαβε (πάλι ανωνύμως) να κάνει τον συνήγορο του Μάκη και της Λιάνας, υπενθυμίζοντάς μου αποσπάσματα από το περί βλακών εγχειρίδιο του αειμνήστου νεοέλληνα δημοσιογράφου και φιλοσόφου Ευάγγελου Λεμπέση. Περί «κλίκας», περί «συνασπισμού των ούτως ανερχομένων εις την ανωτέραν κλίμακα του κοινωνικού διαφορισμού» ο λόγος, και ες αεί επίκαιρος...   Δεν θα ασχοληθώ με το κατ' ευφημισμόν «σχόλιο» του ανωνύμου εκείνου κυρίου, το οποίο, ο διαχειριστής του press-bank.gr που το φιλοξένησε, έσπευσε βιαστικά να τιμήσει με τον επιθετικό προσδιορισμό «εύστοχο». Θα πω μόνο ότι το press-bank.gr έπρεπε και ώφειλε να δημοσιεύσει και την δική μου, «άστοχη» έστω, ανταπάντηση που είχα δώσει τότε, αν ήθελε να κρατήσει ίσες αποστάσεις και να μην δημιουργήσει εντυπώσεις υπέρ του ανωνύμου σχολιαστή.   Θα περιοριστώ λοιπόν να απαντήσω αφ' ενός μεν στην κ. Αλίκη Στεφάνου, η οποία προσδιορίζεται από τους εργοδότες της ως «ευγενής συναργάτις», αφ' ετέρου στον χωρίς υπογραφή, προφανώς ιδιοκτήτη του press-bank.gr, «συνάδελφο». Και θα τους απαντήσω ενώ, κανονικώς, θα έπρεπε να σιωπήσω. Ομως, εκτός από «αυτοπροσδιοριζόμενος» δημοσιογράφος, είμαι και άνθρωπος με ελαττώματα. Ως εκ τούτου, ζητώ την επιείκειά τους.   Σε ποιον απαντήσατε λοιπόν με αυτόν τον απαξιωτικό τρόπο ανώνυμε κύριε «συνάδελφε»; Με γνωρίζετε; Εχουμε ιδρώσει ποτέ μαζί σε κάποιο ρεπορτάζ και δεν το θυμάμαι; Πώς αλήθεια εκφράζετε τόση απέχθεια προς το πρόσωπο ενός ανθρώπου τον οποίον ουδέποτε έχετε συναντήσει; Μόνο και μόνο επειδή δεν «ευτύχησε» να γίνει διάσημος, όπως οι «προστατευόμενοί» σας; Από πού αντλείτε το δικαίωμα να με χαρακτηρίζετε άτομο «ανώριμο, ακαταστάλακτο και πονεμένο που θυμίζει κάτι από τις μελό ταινίες Ξανθόπουλου-Βούρτση»; Πώς βγάλατε το συμπέρασμα ότι εγώ τάχα ο «ατυχής αποπειράθηκα να προσκολλήσω δίπλα σε δύο δημοσιογράφους... Λιάνα-Μάκης...»; Πότε σας έδωσα το δικαίωμα να με λυπάστε; Πώς γνωρίζετε ότι δεν έδωσα τις δικές μου μάχες μέσα στο κλειστό αυτό κύκλωμα της δήθεν δημοσιογραφίας και δεν κατέκτησα τις δικές μου νίκες, αφού κατάφερα να μην σκύψω και να επιβιώσω ασκώντας το επάγγελμα του εμπόρου; Επρεπε δηλαδή να κολυμπήσω στα ίδια σκατά που κολυμπούν οι διάσημοι «συνάδελφοί» μου για να έχω τον δικό σας «έπαινο», την δική σας «αναγνώριση»; Δεν θέλω, να μού λείπει...   Ακούστε λοιπόν. Δεν δικαιούστε να κάνετε τον συνήγορο του κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και της κυρίας Λιάνας Κανέλλη, εκτός και αν έτσι βρήκατε την ευκαιρία να μας διηγηθείτε την δική σας πονεμένη «επαναστατική» ιστορία και δημοσιογραφική διαδρομή. Αφήστε τον Μάκη και την Λιάνα να υπερασπιστούν μόνοι τον εαυτό τους. Εχουν, αναμφιβόλως, αμφότεροι αυτήν την δυνατότητα, έχουν βήμα, είναι στο απυρόβλητο, αλλά είναι και ενήμεροι όσων έγραψα γι' αυτούς, αυτό είναι βέβαιο... Αν θέλετε μπορώ πάντως να σας πω γιατί δεν απαντούν οι δύο διάσημοι «συνάδελφοι», την υπεράσπιση των οποίων, αυτοβούλως και περιέργως, αναλάβατε. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, αγαπητέ ανώνυμε κύριε «συνάδελφε», απαντούν, κατά κανόνα, μόνο σ' εκείνους που έχουν λερωμένη την φωλιά τους. Απέναντι σ' εκείνους που έχουν στοιχεία και δεν έχουν τίποτε να κρύψουν, τίποτε να φοβηθούν, ποιούν την νήσσαν, μήπως και έτσι ξεχαστεί η κραυγή τους και περάσει στα αζήτητα...   Υγιαίνετε, και μην ελπίζετε σε επανάκαμψή μου. Απλώς αηδιάζω... Μπορείτε του λοιπού να ασκείστε σε θλιβερούς μονολόγους.   Ιωσήφ Παπαδόπουλος   «Αυτοπροσδιοριζόμενος» ως Ελεύθερος δημοσιογράφος.   Πάντοτε όρθιος, επωνύμως και εγγράφως.  Επ αυτής έχουμε να απαντήσουμε τα εξής: 1) Τα σχόλια της Press-Bank,ως προς το δικό του κείμενο,δεν είναι ανώνυμα. Φέρουν την υπογραφή ΑΠ.ΒΡΑΧ (Απ.Βραχιολίδης) 2) Το κείμενό του (ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ) εξαιρετικά αληθινό αποτέλεσε αφορμή δικής μας σχολιαστικής επέμβασης στην υποσελίδα μας ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, διότι πως να το κάνουμε φέρει στο φως ιδιαιτερότητες της καθημερινής λειτουργίας της δημοσιογραφίας.Και ως Τράπεζα Τύπου μελετούμε τα πάντα που συμβαίνουν στο χώρο του Τύπου. 3) Ο κ. Παπαδόπουλος θίγεται ως προς τους "διδακτικούς" σχολιασμούς μας σε τρία βασικά σημεία ότι δηλαδή: α) Τον αποκαλούμε "αυτοπροσδιοριζόμενο δημοσιογράφο". Αυτοπροσδιορίζεται ναί ή όχι; Εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε ότι είναι όντως δημοσιογράφος, γιατί από το κείμενο του βγαίνει μια πίκρα χιλιοειπωμένη πικρία, όπως γράφουμε, και γνωστή στους πολιορκούντες τον Τύπο. Βεβαίως από το κείμενό του συνάγεται το συμπέρασμα ότι είναι επαγγελματίας συνάδελφος, αλλά πάντως ο όρος "αυτοπροσδιοριζόμενος" δεν ενέχει καμμιά έννοια προσβολής ούτε της επαγγελματικής, ούτε της προσωπικής οντότητάς του.Όμως αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για τα τέκνα μας... τα οποία με κάτι τέτοια πέφτουν από τα σύννεφα για τον σοβαρό και Θεό πατέρα τους.Κι εδώ στη λεπτή αυτή λεπτομέρεια δεν εκπαιδεύσατε αρκούντως τα τέκνα σας αξιότιμε κ. Παπαδόπουλε. Να τους πείτε τα αυτονόητα, που αντιμετωπίζει κάθε οικογένεια δημοσιογράφου,λόγω της δουλειάς του. Ο,τι θα κρίνει και θα κρίνεται. Ο,τι θα βρίζει και θα τον βρίζουν. Κάποτε θα το καταλάβουν ... και οι απορίες τους θα εξανεμιστούν... και ο πατήρ θα παραμείνει στην καρδιά τους ως μέγας ΘΕΟΣ! Θα σας δώσω ένα μοναδικό παράδειγμα με τους ίδιους με εσάς προβληματισμούς που είναι μεν σοβαροί,αλλά δεν τους ζυγιάσατε ρεαλιστικά: Κορυφαίος δημοσιογράφος οδηγήθηκε στο κρατητήριο ( για θέματα Τύπου). Σπεύδουν τα εγγόνια του 8-10 ετών να τον δούν πίσω από τα σίδερα. --Βγάλτε έξω τα παιδιά... προστάζει ένα αστυνομικό όργανο... Δεν επιτρέπεται... --Σκάσε βλάκα... Τα παιδιά ξέρουν ποιός είμαι... Και πρέπει να μάθουν περισσότερα πως οι δημοσιογράφοι διώκονται γιατί θέλουν να μιλάνε λεύτερα. Θα μάθουν πως πίσω από τα σίδερα δεν βρίσκονται μόνο εγκληματίες, αλλά και αγωνιστές της ελευθερολαλιάς! Φώναξε ο  κρατούμενος δημοσιογράφος.Κι ο αστυνόμος έκανε την πάπια! Τα παιδιά,όπως όλα τα παιδιά με την αγαθότητά τους... στην αρχή μάλλον νόμιζαν ότι ο παπούς-δημοσιογράφος-  ήταν εγκληματίας.Τα δικά σου παιδιά το ίδιο...κ.Παπαδόπουλε... Δίδαξέ τους τι εστί να κρίνεις και να κρίνεσαι...Πές τους ότι θα είσαι εσαεί στο στόχαστρο των όσων ενοχλείς! Τελικά αυτά θα σε τοποθετήσουν με το αλάνθαστο κριτήριό τους... σε μεγαλύτερο θρόνο θεότητας! 4- Το άλλο που προφανώς  σε θίγει είναι ότι σε χαρακτηρίζουμε " ταλαίπωρο και ατυχή". Εμείς απλά το επισημαίνουμε. Και ταλαιπωρία και ατυχία εκφράζεις μεσα από το 'ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ' ΣΟΥ.Μέσα από το κείμενο σου και την ανάλυσή μας θέλουμε να στείλουμε το μήνυμα - και μάλιστα βάζουμε και κάποιες συνταγές-πως οι επιθυμούντες να ασχοληθούν -ή ήδη ασχολούνται- με τη δημοσιογραφία οφείλουν να ακολουθούν τη δική τους δυναμική και να μην προσκολλούνται σε καμιά άλλη κατάσταση. 5- Από που βγαίνει είναι ότι η PRESS-BANK υπεραμύνεται του Μάκη και της Λιάνας; Μεροκαματιάρηδες τους λέμε. Δεν προήλθαν ούτε εξ ουρανού ούτε εκ παρθενογέννησης... Έκαναν τα ίδια βήματα που κάνουν οι περισσότεροι στον Τύπο.Απένταροι,νεανίες, αλλά με τσαγανό, όπως λέμε στη δημοσιογραφική γλώσσα...και προχώρησαν... Μάλλον όχι με μέσα... (Αν έχειςκάποια στοιχεία για αθλιότητές τους να μας τις στείλεις... καιθα τις αξιοποιήσουμε και χωρίς το όνομά σου... Δεν έχουμε πρόβλημα. 6- Αλήθεια γιατί ενίστασθε προς το σχόλιο του ΑΝΩΝΥΜΟΥ, που δημοσιεύθηκε στο αρχικό μπλογκ, όπου κοινοποιήσατε το ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ..; Λέμε ότι είναι εύστοχο. Και δεν κάνουμε λάθος... Αν στείλατε "ανταπάντηση" σε κάποια άλλη ιστοσελίδα και δεν δημοσιοποιήθηκε κακώς. Στείλτε την σε μας.Θα τη δημοσιοποιήσουμε.  ΟΝΤΩΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ... ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Η αλήθεια είναι ότι δεν συνέτρεχε κανείς λόγος να αναπτυχθεί αυτή η φιλολογία.. Το αντικείμενο είναι ένα: Το περιεχόμενο του αρχικού του κειμένου ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ... και επ αυτού καταθέσαμε τις καίριες παρατηρήσεις μας. Τον πόνεσε  αυτό που λέμε "αυτοπροσδιοριζόμενος δημοσιογράφος",γι αυτό κι αντέδρασεμε την πιο πάνω επιστολή του. Επειδή πιάσαμε διάνα έρχεται να μας επιβεβαιώσει,πως δεν είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος, αλλά εχει παράλληλα και εμπορική ιδιότητα ( είναι έμπορας- εισαγωγέας κ.λ.π.) ιδιότητες που δεν συνάδουν, συμβιβάζονται  προς τη δημοσιογραφική,γι αυτό και επί ποινή ροπάλου ουδείς γίνεται δεκτός στο δημοσιογραφικό σώμα, παρά μόνον οι έχοντες ως βιοποριστικό επάγγελμα αποκλειστικά τη δημοσιογραφία. Το ότι ο αξιότιμος και συμπαθής αυτός κύριος δημοσιογραφεί- δηλαδή αρθρογραφεί εδώ κι εκεί,καμιά αμφιβολία... Κι ο Ανδρέας Ανδιανόπουλος  και  δεκάδες άλλοι καθηγητάδες αρθρογραφούν, πολλοί μάλιστα σε μόνιμες στήλες, αλλά ποτέ δεν βγήκαν να ισχυριστούν ότι είναι μάχιμοι δημοσιογράφοι... Κι όμως ο κ. Παπαδόπουλος είπε αλήθειες με το ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ του...κι αυτές αναλύσαμε... με ευστοχία. Στις τάξεις της PRESS-BANK, πολεμάει στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης  δημοσιογράφος, αλλά έχει και παράλληλα μια άλλη επιστημονική ιδιότητα.. Κι ενώ ήταν ασφαλισμένος στοΤαμείοΤύπου... εκλήθη να διαλέξει... Ανάμεσα στην δημοσιογραφική ιδιότητα και στην άλλη... Τον διέγραψαν αμέσως! Συνεχίζει όμως να είναι μάχιμος... στην καθημερινή ενημέρωση...Αυτά... Τί είπατε κύριε Παπαδόπουλε ότι είστε άνεργος ...δημοσιογράφος; Κι ότι δεν έχετε βήμα έκφρασης; Να εκφράσετε τι; Δεν είστε έμπορος-εισαγωγέας και πολυπράγμων εμπορευάμενος... Γιατί το κλάμα περί δήθεν ανέργου δημοσιογράφου; Να τα λέτε σε blogs τύπου press-gr,αλλά όχι και σε μας. ΄Εμπορος είστε... κι αυτοπροσδιοριζόμενος δημοσιογράφος... που μεν θα ήθελες να είσαι,αλλά δεν σου βγήκε το όνειρο... Και σήμερα ασύστολα ψευδόμενος ισχυρίζεσαι ότι είσαι ανεργος δημοσιογράφος! Μια χαρά ...μεροκάματο βγάζεις σαν εισαγωγέας και έμπορος. Την δημοσιογραφία για την τη κολλάς; Και μάλιστα να κρίνεις δημοσιογράφους; Παράτα το παραμύθι Κύριε!.. Σταμάτα το παραμύθι.. ακαταστάλαχτε Κύριε!  Αυθαδιάζεις! Η PRESS-BANK ***ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ... επιθυμούν να γνωρίσουν περισσότερα για τη δημοσιογραφία... μπορούν να ανατρέχουν στην ενότητά μας... ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ... Θα ανακαλύψουν πολλά που ίσως δεν ξέρουν ... *** Αρκετοί αξιόλογοι -ενδιαφερόμενοι να συνεργαστούν με την www.press-bank.gr μας ρωτάνε  διάφορα. Η παρακάτω  απάντησή μας αφορά όλους! "Κύριε Σταυρόπουλε, σας ευχαριστούμε που επικοινωνήσατε μαζί μας. ...Αλλά τι να σας πούμε- αν και έχουμε πολλά- ... Αλλά δράστε όπως νομίζετε... για ό,τι νομίζετε και μετά στα επί μέρους, θα τα πούμε συναδελφικά.Κάντε όποιο ρεπορτάζ νομίζετε... απολύτως ελεύθερα... Είστε ελεύθερος ... να "ενεργοποιηθείτε" - όπως βούλεστε ... αν και ο όρος "ενεργοποιούμαι" είναι άστοχος... πληζ ... Είστε όμως ευπρόσδεκτα ... ενεργοποιούμενος....ευστόχως! Δεν δίνουμε κατευθύνσεις. Κατευθύνατε εσείς τον εαυτό σας. Κι αν το αποτέλεσμα της δράσης σας έχει ψεγάδια, θα σας το πούμε και την επαύριον θα είστε σίγουρα αποτελεσματικότερος... Φιλικά ΤΟΛΗΣ ΣΠΑΡΤΑΣ Για την Τράπεζα Τύπου... ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ... ΜΕ ΤΟΝ ΑΦΕΛΗ ΚΑΨΑΜΠΕΛΗ- Μπλογκαρισμένο... Απαντάμε σε επιστολογράφο: Έλα τώρα... Κάτι τρέχει στα γύφτικα... Η βουλή μας μάρανε... και ο υπολογιστής που βρίσκεται εκεί. Οι δημοσιογράφοι επί καθημερινής βάσης έχουν επικοινωνία με πρόσωπα της εξουσίας. Ψαρεύουν γεγονότα. Αν έχεις φιλαράκο σε κάποιο πόστο τότε σίγουρα θα απολαμβάνεις αποκλειστικότητες. Δεν είναι περίεργο και θα ηταν ευχής έργο ο κάθε δημοσιογράφος να έχει τέτοιες δυνατότητες. Οι θέσεις της press-bank.gr είναι γνωστές και τις ξέρεις. Ανοίξαμε τους ασκούς του αιόλου για το ξεσκατάρισμα του διαδικτύου.Χαιρόμαστε για μια ακόμη επιτυχία μας...Αλλά άλλο η ελευθερία εκφρασης κι άλλο η συκοφαντία καλυπτόμενοι από δράστες κουκουλοφόρους του Διαδικτύου, όρο που επίσης πρώτοι εμείς βγάλαμε στον αέρα και σήμερα τον χρησιμοποιούν οι πάντες...  Ο ελεγχθείς Καψαμπέλης, παραμιλάει τόσον αφελώς,που ΑΠΟΡΩ πως μπορεί να υπάρχουν τόσον μικρόνοες δημοσιογράφοι! Δεν κατηγορείται ο ίδιος για εκβιασμό-ευτυχώς-, αλλά έχει την ευθύνη του blog και δεν τις αναλαμβάνει. Συνεχίζει να παίζει κρυφτούλι κ.λ.π.... Μα είναι γνωστόν ότι οι πάντες παρακολουθούμαστε και τίποτε δεν διαφεύγει... Υπάρχουν τα δακτυλικά αποτυπώματά μας παντού! Δεν πρόσεξες ... που οι κουκουλοφόροι ... κάνανε και το κόλπο... να μας προσάψουν ότι τα χυδαία σάϊτς... τους τα κάναμε εμείς! ;.Γιατί, τι να ζηλέψουμε; Έχουμε μια θέαση που χαιρόμαστε κι απολαμβάνουμε εκτίμησης... για την καθαρότητά μας. Αγνοούν ότι τα δημοσιεύματα τους είναι καταγεγραμμένα χρονολογικά κι άρα θα επισημανθούν... αν κιόλα δεν επισημάνθηκαν... Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα. Όσοι δρούν στο Διαδίκτυο δημοσιογραφικά,οφείλουν να τηρούν κάποιες πάγιες  αρχές. Ο δημοσιογράφος δεν κρύβεται... σε σπηλιά. Αναλαμβάνει αντρίκια τις ευθύνες του. Ο Καψαμπέλης, περισσότερο ανεύθυνος μπλογκερ και λιγότερο δημοσιογράφος-επιδιώκει, ως κατσαπλιάς ... να διαφεύγει... Είναι δε τόσο φαιδρά σπαρταριστός από τα παράθυρα της τηλεόρασης... που εμείς αφοπλιζόμαστε για τη γύμνια του! Ποιούς θέλει να καλύψει... ; Εαυτόν ή κάποιους άλλους; Γιατί δεν βγαίνει να πει αντρίκια: Κύριοι έχω την ευθύνη του Blog μου... Ο ανθρωπάκος... ατυχώς παραμιλάει... Ατυχώς ... για τη δημοσιογραφία!... Τι να πει και η Αλέξα , Η ΚΟΡΟΥΛΑ ΤΟΥ... που δημοσίευσε επιστολή της στο συγκεκριμένο μπλόγκ... και προστρέχουν αφελείς μπλόγκερς να χειροκροτήσουν τις σκέψεις της...; Το blog αυτό το είχαμε προειδοποιήσει εγκαίρως προ μηνών... εβδομάδων... δεν θυμόμαστε- Βρήτε τα στην ιστοσελίδα μας; ...Υπάρχουν! Είπαμε απλά: " Ρε παιδιά, εμφανίζετε χυδαιλοόγους... ΚΟΨΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ... ΤΩΡΑ. Δεν μπορεί το φοιτηταριό αληταριό να κουνιέται... και με απόψεις! Ας ανδρωθούν και μετά ...βλέπουμε! Αυτά προς το παρόν! ... ΚΛΑΝΙΑΡΗΔΕΣ Μπλόγκερς!... Τί είπατε... ότι δικαιούστε ελεύθερου λόγου; Αει στο διάολο! Υβρίζοντας και χυδαιολογούντες;... ΜΩΡΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟΙ  bloopers team...sector13 ... press-.gr κ.λ.π. H PRESS-BANK.GR  άνοιξε δρόμους!... για το ξεσκάτωμα αυτών των υποκειμένων... που βγαίνουν... τώρα με αστεία μηνύματά τους... ότι τα χαζά μπλόγκερς ..θα ρυθμίζουν και τη ζωή μας.! Τα ανύπαρκτα οντάκια... δεν πρόκειται  ...Ουδέν να πράξουν! Είναι λυπηρό, ότι η Πολιτεία αποφάσισε να φτιάξει και Νόμους για το διαδίκτυο. ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕΤΑ.  Υπάρχουν νόμοι... Η πολιτεία ...κάθε πολιτεία επιθυμούσε τη φίμωση του ελεύθερου λόγου. Δεν είναι όμως οι ...μπλόγκερς που θα μπορούσαν να σηκώσουν τέτοιο βάρος... Επί σειράν ετών αυθαδιάζουν,ασχημονούν... συκοφαντούν... χυδαιολογούν!... Και είναι σταθερά στο απυρόβλητο... δια της μαλακισμένης Νομοθεσίας των ΗΠΑ... που επικαλούνται.Στην αμερικανική Νομοθεσία θα στηριχθούμε ΡΕ;  Όταν κάποιοι δηλώνουν μπλόγκερς ...ενώ στην ουσία είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι....και αυθαδιάζουν,προσβάλλουν... τι κάνουμε εμείς οι προσβαλλόμενοι ... στο Αμέρικα θα απευθυνθούμε για το δίκαιό μας; Δεν σεβάστηκαν τη νομοθεσία των ΗΠΑ... Τώρα θα υποστούν την ελληνική,που δεν είναι δα και η πιο χαδιάρα!... Το press-gr... κοντολογής είναι μια ξεφτίλα. Ο Κατσαμπέλης ο ξεφτιλισμένος, η αλητεία των σχολιαστών του  blog αυτού... απλά για τα πανηγύρια! Η παρούσα ... και φυσικά θα δημοσιοποιηθεί,διότι αποτελεί  κομβικό στοιχείο... του θέματος που προέκυψε δημοσίως... ΤΟΛΗΣ ΣΠΑΡΤΑΣ ----------------------------------------------------------------------- AΠΙΣΤΕΥΤΟ ,ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ! Ηθικοί κανόνες στη δημοσιογραφία Posted by Σωτήρης Δημητριάδης Fri, 24 Sep 2004 16:59:40 GMT Παλαιό το κείμενο όπως βλέπετε. Από τα πιο χαριτωμένα και διδακτικά. Γι αυτό και το αναπαράγουμε: ΑΦΩΝΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ενενήντα περίπου φοιτητές κατά τη διάρκεια του μαθήματος Ειδικά Ρεπορτάζ στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου της Αθήνας όταν ο καθηγητής τους Λάμπης Ταγματάρχης, δημοσιογράφος και πρόεδρος στη συνδρομητική τηλεόραση, κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας σήκωσε μια φοιτήτρια που καθόταν στην πρώτη σειρά του αμφιθεάτρου και τη φίλησε στο στόμα. ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ ΖΗΤΗΣΕ απ' τους φοιτητές να καταγράψουν το περιστατικό και να το στείλουν άμεσα ως ρεπορτάζ στο μέσο που υποτίθεται ότι εργάζονταν. Μόλις είχε ολοκληρωθεί εκτενέστατη συζήτηση με θέμα «Ηθικοί κανόνες στο ρεπορτάζ, ηθικά διλήμματα, εισβολή στην ιδιωτική ζωή» και είχε αναλυθεί η ανάγκη να ερευνούν σοβαρά και να ψάχνουν σε βάθος οποιοδήποτε θέμα πριν το καταγράψουν για το μέσον όπου μελλοντικά θα εργάζονται. ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΟΝΤΩΣ κατέγραψαν αυτό που είδαν. Και με οξύ τρόπο καυτηρίασαν την πράξη του καθηγητή τους. Ενας μάλιστα… αποχώρησε επιδεικτικά από το αμφιθέατρο σε ένδειξη διαμαρτυρίας γι' αυτό που συνέβη στη συμφοιτήτριά του. «ΗΡΘΕ ΝΑ ΛΥΤΡΩΣΕΙ τα σεξουαλικά του βίτσια», έγραψε ο ένας, «σεξουαλική επίθεση σε φοιτήτρια την ώρα του μαθήματος», έγραψε ο άλλος, «πείραμα με σεξουαλικές προεκτάσεις», έγραψε ο τρίτος. Χαμός. Η συνέχεια έχει ακόμη πιο μεγάλο ενδιαφέρον. Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΚΟΥΓΕ όλο το φρικτό κατηγορητήριο ατάραχος. «Σας έχω βγάλει και φωτογραφία με το κινητό μου» του φώναξε ένας φοιτητής, «δεν φοβόσαστε ότι αύριο θα είστε πρωτοσέλιδο;» τον ρώτησε… Ο καθηγητής σηκώθηκε κι αφού ευχαρίστησε τους φοιτητές του για τη συνεργασία, τους ανακοίνωσε ότι, αν δεν είναι εξαιρετικά προσεκτικοί και δεν ερευνούν αυτό που πρόκειται να γράψουν, πέρα απ' το γεγονός ότι δεν θα περάσουν ποτέ το μάθημά του, δεν θα γίνουν ποτέ καλοί δημοσιογράφοι. Και αμέσως άρχισε να τους απαριθμεί τα λάθη τους: 1. Κανείς από τους φοιτητές-ρεπόρτερ δεν έκανε ρεπορτάζ. 2. Κανείς δεν σηκώθηκε από τη θέση του να ρωτήσει το «θύμα» αν είχε κάποια σχέση με τον κ. καθηγητή, αν είχε προηγηθεί κάτι μεταξύ τους, αν είχε προκληθεί ή είχε προκαλέσει τον καθηγητή. 3. Κανείς φοιτητής δεν παρατήρησε ότι η φοιτήτρια «θύμα» ήταν τελείως άγνωστο σ' αυτούς πρόσωπο και προφανώς δεν την είχαν ξαναδεί ποτέ στο αμφιθέατρο της σχολής. 4. Κανείς φοιτητής δεν πρόσεξε ότι αυτή η φοιτήτρια, όσο κι αν έμοιαζε νέα, ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερή τους. 5. Επειδή η φοιτήτρια «θύμα» δεν γνώριζε κανέναν, δεν μιλούσε και με κανέναν, πράγμα ασύνηθες για φοιτητικό αμφιθέατρο. 6. Κανείς απ' τους φοιτητές δεν σκέφτηκε ότι το θέμα που μόλις είχε αναλυθεί από τον καθηγητή είχε τίτλο «Ηθικοί κανόνες στη δημοσιογραφία» και ότι αυτό σημαίνει. 7. Κανείς δεν ρώτησε τη συμφοιτήτρια που καθόταν δίπλα στο «θύμα» αν πρόσεξε κάτι ιδιαίτερο στη συμπεριφορά του «θύματος» ή τη συμπεριφορά του καθηγητή. 8. Κανείς δεν φρόντισε να ρωτήσει τον καθηγητή αν είναι σύνηθες γι' αυτόν να καταφεύγει σε ανάλογες συμπεριφορές και αν αυτή είναι μια νέα διδακτική μέθοδος. 9. Τέλος, κανείς δεν φρόντισε να μάθει γιατί επιτέλους διάλεξε αυτή τη φοιτήτρια κι όχι μια άλλη… και, εν πάση περιπτώσει, αφού επρόκειτο να τον κάνουν πρωτοσέλίδο να του ζητήσουν να πει κι αυτός την άποψή του. Το μάθημα τελείωσε. ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ συζητούσαν μεγαλόφωνα για το περιστατικό. Ο καθηγητής έπρεπε να αποχωρήσει γρήγορα από την αίθουσα γιατί το δίωρο της διδασκαλίας είχε τελειώσει. ΣΗΚΩΘΗΚΕ, μάζεψε τα πράγματά του από την έδρα, ζήτησε από τους φοιτητές ένα λεπτό ησυχία για να τους συστήσει τη γυναίκα του, που πρώτη φορά παρακολούθησε μάθημά του. ΝΑΙ, ΗΤΑΝ η «φοιτήτρια» που λίγο πριν την είχε φιλήσει με πάθος στο στόμα… «Ευτυχώς ο Πάικος είχε σχολείο και δεν τον πήραμε μαζί μας», ακούστηκε να του λέει η Ελενα.. «ΝΑΙ, ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ», της απάντησε αυτός. «Μόνο που δεν ξέρω αν έχουμε ακόμη γλιτώσει το πρωτοσέλιδο…» "Πηγή": http://www.satleo.gr/index.php?option=content&task=view&id=277&Itemid=2