ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑΣ Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Πάντειο ΑΣΠΕ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες και στα περιοδικά "Επίκαιρα" και "Ταχυδρόμος". Ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας "Έθνος" κάλυψε τα πολεμικά γεγονότα από τα μέτωπα του Γράμμου, του Λιβάνου, του πολέμου των "Επτά ημερών" στο Ισραήλ και της Κορέας. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έχει γράψει πολλά λογοτεχνικά, ιστορικά και δημοσιογραφικά βιβλία. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε, επίσης με πολεμικά παράσημα και μετάλλια.   Ο Γιώργος Καράγιωργας, δημοσιογράφος και συγγραφέας πολλών λογοτεχνικών και ιστορικών βιβλίων, τιμημένος με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, αποφάσισε να εκδώσει αστυνομικό μυθιστόρημα. Θέλοντας να μιλήσει για την υψηλή αθηναϊκή κοινωνία, τον χώρο του πλούτου, βάζει τον αστυνόμο Δημήτρη Ραζή να ερευνήσει τη δολοφονία του επιχειρηματία Στέφανου Πλατή στην έπαυλή του στο Σούνιο. Είναι η αρχή μιας σειράς δολοφονιών και μιας σκοτεινής ιστορίας στην οποία εμπλέκονται μια «νεραϊδόμορφη» γυναίκα, η Στέλλα Ζαρίφη, αρκετοί ύποπτοι, κακοί και καλοί ήρωες, έντιμοι αστυνομικοί. Ατυχώς το μυθιστόρημα θυμίζει το παλιό στυλ της δεκαετίας του '60 (κατάχρηση επιθέτων, καλολογικά στοιχεία κτλ.) και σε αυτό δεν ανιχνεύονται ούτε πολιτικές ούτε κοινωνικές επισημάνσεις. Μάλλον είναι γραμμένο πριν από αρκετά χρόνια διότι συναντάμε ηλεκτρόφωνα και ενωμοτάρχες της Χωροφυλακής, ενώ οι συναλλαγές γίνονται σε λίρες και υπάρχει αναφορά στον αστέρα του Χόλιγουντ Αλαν Λαντ. Ωστόσο η πλοκή του είναι ενδιαφέρουσα και σε άλλη περίπτωση θα άξιζε τον κόπο η ανάγνωσή του. Σήμερα όμως η αστυνομική λογοτεχνία έχει προχωρήσει σημαντικά και το ερώτημα «ποιος είναι ο δολοφόνος» δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την ύπαρξη ενός παρόμοιου μυθιστορήματος. «Οταν ήμουν στον ΑΝΤ1 έβλεπα καθημερινά έναν μύθο του ρεπορτάζ της ελληνικής δημοσιογραφίας. Τον Γιώργο Καράγιωργα. Δεν μπορώ να υπολογίσω την ηλικία του, αλλά ήταν πολύ μεγάλος… Να φαντασθείτε ότι είχε καλύψει την πόλεμο της Κορέας. Ο Μίνως Κυριακού τον αγαπούσε και πάντα τον είχε σε διάφορες διοικητικές θέσεις… Ο Καραγιωργας λοιπόν παλλικαράκι κανονικό… με τα τζούντο του… με τα γρήγορα αυτοκίνητά του… απίστευτος… Με τις ώρες μας έλεγε ιστορίες από πολεμικές ανταποκρίσεις άλλων δεκαετιών. Τον έβλεπες ότι έλαμπε το μάτι του… Οι παρατηρήσεις του ήταν πάντα εύστοχες και διδακτικές. Δεν φαντάζεστε πόσες φορές είπα σε διευθυντές φίλους μου… -Ρε σεις στείλτε τον Καραγιωργα σε μια αποστολή εδώ γύρω… θα κάνει τρομερό ρεπορτάζ… στείλτε τον σε έναν φόνο στην Αττική… Ολοι με κοιτάγανε γελώντας… Θέλω λοιπόν να τα δοκιμάσω αυτα τα “παλικαράκια” και τις “μικρούλες” που ασφυκτιούν. Ολοι τους έχουν εκπαιδευθεί στην ευθύνη και αυτό είναι κάτι που λείπει από το ελληνικό διαδίκτυο.» ----------------------------------------- ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Φ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  (1905-1991) Από τους πιο σημαντικούς δημοσιογράφους… Μεγάλη προσωπικότητα. Δυστυχώς –και θα το κακίζουμε πάντα εδώ κι από άλλα δημοσιογραφικά μετερίζια μας,… η σημαντική αυτή δημοσιογραφική ογκώδης προσωπικότητα τελεί σε καραντίνα-αποκλεισμό- από τα ισχνά, θλιβερά τζουτζέκια εγχρώμων ιδεολογιών. Ναι ο Παπακωνσταντίνου διετέλεσε Υπουργός Κυβερνήσεων της Χούντας Παπαδόπουλου… Ο ίδιος έπασχε από αλεργία για τη χούντα-και δεν μπορούσε να γίνει αλλοιώς, λόγωτης ευρυτάτης μεν παιδείας αλλά και της ανθρώπινης ιδιοσυστάσεώς του. Ευεργέτησε τον δημοσιογραφικό κλάδο με Νομοθετήματα που ισχύουν και σήμερα… Οι δε ευεργετηθέντες κωφεύουν… σήμερα. Κι ενώ –τρώνε εξ αυτού- … του αποδιοπομπαίου… δεν αισθάνθηκαν επί μισόν περίπου αιώνα της πολιτικής μεταλλαγής να τον τιμήσουν… να του φτιάξουν ΑΓΑΛΜΑ… έτσι γι αυτά που τρώνε…Τίποτε…άλλο ! Το μπουρδέλο της αριστερίστικής  προπαγάνδας… δεν τους αφήνει! Μα καλά εσείς υπό Σόμπολο τέτοια υποκείμενα είστε; Αλλά το προλάλησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος… Ουδείς πλέον αχάριστος από τον ευεργετιθέντα!... Τα όσα βιογραφούμενα περί Θεοφύλακτου, θα δείτε πιο κάτω…προέρχονται από κάποιο Μοναστηριώτη, προφανώς εγγόνό του, που προς τιμή του τα πήρε στο κρανίο… κι ορθώς αντιδρά προς την ηλιθιότητα. Θα προσπαθήσουμε  να σας δώσουμε και άλλα ψήγματα του μεγάλου δημοσιογράφου… τον οποίον και υμνούν … οι πάντες! …και που είχαμε φυσικά την τιμήνα γνωρίσουμε…   Δείτε πιο κάτω …κι όσα δεν δείτε… θα τα δείτε στο  blog ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Φ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (1905-1991)  http://theofilaktos-papaconstantinou.blogspot.com ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Θ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ! Ο αρθρογράφος, πολιτικός και κοινωνικός αναλυτής, και ιστορικός Θεοφύλακτος Φ. Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στο Μοναστήρι (Μπίτολα) της Σερβίας το 1905 και σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία, ιστορία και παιδαγωγικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε συντάκτης επί της ύλης και συνεργάτης της "Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαιδείας" (1928-1934), συντάκτης της εφημερίδας "Ανεξάρτητος" (1934-1936), συντάκτης και αρχισυντάκτης της "Πρωίας" (1936-1943), αρχισυντάκτης και αρθρογράφος της "Ελευθερίας" (1945-1949), αρθρογράφος της (1949-1963), αρθρογράφος της "Μεσημβρινής" (1963-1967) και συνεργάτης πολλών περιοδικών και του Ε.Ι.Ρ. (1950-1953 και 1959-1964). Κατά την εχθρική κατοχή εξέδωσε με συναδέλφους του την εφημερίδα της εθνικής αντιστάσεως "Μαχομένη Ελλάς" (Αύγουστος 1942-Οκτώβριος 1943), όπου έγραφε τα κύρια άρθρα και πολλά άλλα κείμενα. Τον Οκτώβριο του 1943 διέφυγε στη Μέση Ανατολή (Κάιρο), επειδή είχε προδοθεί η παράνομη αρθρογραφία του και θα συλλαμβανόταν από τους Γερμανούς. Εκεί υπηρέτησε την εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση ως Διευθυντής Τύπου της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (1943-44). Μετά την επιστροφή του, υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα Γενικός Διευθυντής Εσωτερικού Τύπου. Ύστερα από έγγραφη έκκληση της Ε.Σ.Η.Ε.Α. (βλ. αντίστοιχο θέμα), διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1967) και υπουργός Εθνικής Παιδείας (1967-1969), για την επίλυση των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων του ασφαλιστικού ταμείου της. Τα οικονομικά προβλήματα των δημοσιογράφων λύθηκαν με τον ισχύοντα μέχρι σήμερα Α.Ν. 248/1967 (ίδρυση Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. και Ταμείου Υγείας, επίλυση οικονομικών προβλημάτων δημοσιογράφων, εφαρμογή αγγελιόσημου, ανάκτηση πωληθέντος μεγάρου δημοσιογράφων κ.ά.) που συνέταξε ο ίδιος. Υπέβαλε την παραίτησή του στις 5.4.1969, η οποία έγινε δεκτή στις 18.6.1969, όταν διεφάνη ότι δεν θα πραγματοποιούνταν οι υπεσχημένες από τη στρατιωτική δικτατορία εκλογές. Στη συνέχεια, συνέγραψε την "Πολιτική Αγωγή" (1970), η οποία εισήχθη ως μάθημα στα σχολεία. Τα συγγραφικά του δικαιώματα απ΄ αυτήν ανήρχοντο σε 2 εκ. δραχμές της εποχής, τα οποία και δώρισε στο Ελληνικό Κράτος. Κατόπιν, διετέλεσε αρθρογράφος της εφημερίδας "Ακρόπολις" (1972-1985). Εκτός από πληθώρα άρθρων σε λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, εφημερίδες και περιοδικά συνέγραψε και πληθώρα βιβλίων (βλ. αντίστοιχο θέμα). Έχει ακόμη μεταφράσει έργα του Κ. Μάρξ, του Σ. Φρόυντ, του Κ. Ζίντ, του Σ. Χούκ, κ.ά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του "Ανατομία της Επαναστάσεως", με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα, με το Μεγαλόσταυρο του Παναγίου Τάφου, με τον Τίμιο Σταυρό Α' Τάξεως του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου Α'. Έχει επίσης αναγνωριστεί με δίπλωμα η αντιστασιακή του δράση κατά την Κατοχή.   Αξίζει να αναφερθεί πως το σύνολο των άρθρων του ανέρχεται σε 7.576 και έχει υπολογισθεί ότι εκτυπούμενα θα κατελάμβαναν 135 τόμους των 10 τυπογραφικών έκαστος (ή 160 σελίδων) και με σύνολο σελίδων 21.600, δηλαδή μία ολόκληρη βιβλιοθήκη.... υκλοπαίδειες, εφημερίδες και περιοδικά συνέγραψε και πληθώρα βιβλίων (βλ. αντίστοιχο θέμα). Έχει ακόμη μεταφράσει έργα του Κ. Μάρξ, του Σ. Φρόυντ, του Κ. Ζίντ, του Σ. Χούκ, κ.ά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του "Ανατομία της Επαναστάσεως", με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα, με το Μεγαλόσταυρο του Παναγίου Τάφου, με τον Τίμιο Σταυρό Α' Τάξεως του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου Α'. Έχει επίσης αναγνωριστεί με δίπλωμα η αντιστασιακή του δράση κατά την Κατοχή. Αξίζει να αναφερθεί πως το σύνολο των άρθρων του ανέρχεται σε 7.576 και έχει υπολογισθεί ότι εκτυπούμενα θα κατελάμβαναν 135 τόμους των 10 τυπογραφικών έκαστος (ή 160 σελίδων) και με σύνολο σελίδων 21.600, δηλαδή μία ολόκληρη βιβλιοθήκη.... ---------------------------------- Πέτρος Ξ. Λεβαντής Ο Πέτρος Ξ. Λεβαντής γεννήθηκε το 1891 στη συνοικία Ταταύλα στην Κωνσταντινούπολη όπου μεγάλωσε και σπούδασε. Απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής και, επίσης, της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.  Το 1914, αρνούμενος να στρατευθεί στον οθωμανικό στρατό, με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, απέδρασε και εγκαταστάθηκε, μέχρι τον θάνατό του, στη Θεσσαλονίκη όπου επεδόθη στη δημοσιογραφία. Κατά τον Εθνικό Διχασμό στρατεύθηκε με πάθος στο πλευρό του Βενιζέλου και ανέλαβε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης. Επιδόθηκε στη δημοσιογραφία για να υπηρετήσει την Πατρίδα. Το 1928 πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, οπότε του απεδόθη το προσωνύμιο «Το παιδί του Λαού». Μετείχε ευθύς αμέσως στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου ως Υφυπουργός Συγκοινωνιών. Επανεξελέγη βουλευτής το 1932. Στη Θεσσαλονίκη πρωταγωνίστησε σε όλα τα βενιζελικά κινήματα, 1933 και 1935. Το 1935 φυλακίσθηκε στη Λάρισα όπου δικάσθηκε στο ΄Εκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάσθηκε σε κάθειρξη αντιμετωπίζοντας την ποινή του θανάτου. ΄Ηταν εξαιρετικά γενναίος και παράτολμος, αφιλοκερδής και αφοσιωμένος στις ιδέες του. Το 1936 επανεξελέγη βουλευτής Φιλελευθέρων και εξέδωσε την βενιζελική εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» που το ακρωνύμιό του «Ε.Β.» παρέπεμπε στα αρχικά του ονόματος Ελευθέριος Βενιζέλος. Στην πρώτη σελίδα του πρώτου φύλλου δημοσιεύθηκε φωτογραφία της συζύγου του εξορίστου στο Παρίσι Ελ. Βενιζέλου ΄Ελενας Σκυλίτση με θερμή αφιέρωση. ΄Εως τότε ήταν Διευθυντής και αρθρογράφος στη «Μακεδονία» όπου μάλιστα κατείχε και ένα μικρό ποσοστό ιδιοκτησίας. Απεχώρησε και με όσα απεκόμισε από τη «Μ» ίδρυσε τον «Ε.Β.». Είναι ο μοναδικός εκδότης που, αμέσως μετά την 4η Αυγούστου, έκλεισε αυτοβούλως την εφημερίδα του διαμαρτυρόμενος κατά της δικτατορίας που, κατόπιν τούτου, τον εξόρισε στη Ζάκυνθο. Παρέμεινε εξόριστος -και στην Αιδηψό- μέχρι την 28η Οκτωβρίου 1940. Τον Σεπτέμβριο 1936, ενώ τελούσε εξόριστος, γεννήθηκε η μονάκριβη κόρη του Αναστασία-Ιολάνδα Π. Λεβαντή, γνωστή ως Τέσα, την οποία αρνήθηκε πεισματικά να βαφτίσει υπό συνθήκες αιχμαλωσίας, ξένης Κατοχής και Εμφυλίου. Η Τέσα βαφτίσθηκε τελικά δώδεκα ετών, το 1948, στη Θεσσαλονίκη. Νονοί της ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Λεωνίδας Ιασονίδης – πολιτικός, εμβληματική μορφή του Ποντιακού Ελληνισμού. Τον Απρίλιο 1941, ευρισκόμενος στην Αθήνα μετά την προ ολίγων μηνών απελευθέρωσή του, οργάνωσε τον επαναπατρισμό των Μακεδόνων και Θρακών στρατιωτών από τη Νότιο Ελλάδα όπου είχε διαλυθεί το Στράτευμα. Μετείχε στην δραστήρια Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών στην Αθήνα κατά την Κατοχή αλλά σύντομα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου οι Γερμανοί τον έθεσαν σε κατ’ οίκον περιορισμόν. Παρά ταύτα μετείχε στην Εθνική Αντίσταση και ανεδείχθη Πολιτικός Σύμβουλος της ΠΑΟ, διατηρώντας παράλληλα στενούς δεσμούς με τον ΕΔΕΣ των Βενιζελικών. Το 1944, λίγο πριν την Απελευθέρωση, κατήλθε στην Αθήνα. Ανέλαβε Υπουργός Προνοίας  στην Απελευθερωτική Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου και με την ιδιότητα αυτή, μετά τη Βάρκιζα, ανήλθε στη Μακεδονία και διέσωσε στην Αριδαία όσους ομήρους του ΕΛΑΣ δεν είχαν εντωμεταξύ εκτελεσθεί ή λυντσαρισθεί. Το 1945 επανεξέδωσε τον «Ε.Β.» με την ίδια πολιτική. Επειδή, όμως, δρούσε ως Υπουργός και βουλευτής στην κεντρική σκηνή, προσέλαβε Διευθυντή τον Βασίλη Μεσολογγίτη και τεχνικό διευθυντή τον Χρήστο Χιωτόπουλο χωρίς καμιά γραπτή συμφωνία διότι αμελούσε αγέρωχα το χρήμα και τις προσωπικές του υποθέσεις, αφιερωμένος στα κοινά. ΄Εκτοτε στην προμετωπίδα του «Ε.Β» αναφέρεται ως ιδρυτής. Το 1952, επί κεφαλής 42 βορειοελλαδιτών πολιτικών και στελεχών των Φιλελευθέρων, προσεχώρησε στον Στρατάρχη Παπάγο, ο οποίος το 1935 ως Διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού, κατά το κίνημα Πλαστήρα, τον είχε συλλάβει και παραπέμψει  στο ΄Εκτακτο Στρατοδικείο Λαρίσης με Διαταγή του που ζητούσε την εκτέλεσή του! Τότε, το 1952, άλλαξε γραμμή ο «Ε.Β.» που, όμως, σ’ όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου εξέφραζε την δεξιά πτέρυγα των Φιλελευθέρων και υπερασπίζονταν την Μακεδονία, απειλουμένη τότε ανοικτά από τους αντάρτες με απόσχιση-ενσωμάτωση στη Γοιυγκοσλαβία. ΄Ετσι ο «Ε.Β.», με ενεργό συνεργασία και του Γεωργίου Μόδη, κατέστη μέχρι τέλους, το 2000, σχολή του Μακεδονικού Ζητήματος και καθημερινό όργανο μάχης υπέρ των εθνικών θεμάτων για τη Μακεδονία, τη Θράκη και την Κύπρο. Από το 1952 παρέμεινε συνεχώς Υπουργός (Προνοίας, Γεωργίας και Εθνικής Παιδείας) στις κυβερνήσεις Παπάγου και μετά Καραμανλή. Ασθενής από το 1936, με εγχείρηση στο στομάχι, παρέμεινε πολεμιστής με ακατάβλητη ψυχή. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη, τον Νοέμβριο 1957 εν ενεργεία Υπουργός Εθνικής Παιδείας. Κορίδης Γιάννης   Ο Γιάννης Κορίδης γεννήθηκε στη Μολόχα Κοζάνης. Είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ. Δούλεψε, σχεδόν, σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες, ως ρεπόρτερ, διορθωτής, κριτικός βιβλίου κ.λπ. Παρουσιάστηκε στα γράμματα με τη συλλογή "Με την ανατολή του ήλιου" (1952). Ακολούθησαν: "Κραυγές στη θύελλα" (1955). "Το πρόσωπο της Γης" (1957), "Διεισδύσεις" (1962), "Αφιέρωση" (1970), "Κύπρος" (1974), "Χρονολόγιο" (1978). "Η νύχτα της θάλασσας" (1994). Κυκλοφόρησε τις ανθολογίες "Ποιητική Ανθολογία 1930-1965" (1965), "Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης" (1984), και τα ευρείας κυκλοφορίας βιβλία "Οι μεγάλες δίκες των αιώνων", "Οι μεγάλοι εραστές", "Η αλήθεια για τα πυρηνικά", "Τα γεράκια και οι λύκοι" κ.ά. Από το 1996 ανθολογεί και επιμελείται την ετήσια έκδοση "Ποιητικό Ημερολόγιο". Στο ενεργητικό του έχει τα περιοδικά "Ιωλκός", "Βαλκάνια" και "Έρευνα". Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Για το έργο του εκφράστηκαν με ενθουσιασμό οι Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Χατζίνης, Αντρέας Καραντώνης, Πέτρος Χάρης, Άγγελος Φουριώτης, Άρης Δικταίος, Βάσος Βαρίκας κ.ά. Σαρδελής Κώστας   O Kώστας Σαρδέλης γεννήθηκε το 1932 στον Mύτικα Aκαρνανίας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Aθήνα. Άρχισε να δημοσιογραφεί σε ηλικία 20 ετών, και στα 23 του έγραψε το έργο O Άγιος των σκλάβων. Eίναι από τα παλαιότερα μέλη της E.Σ.H.E.A., μέλος του Δ.Σ. της Eθνικής Eταιρείας Eλλήνων Λογοτεχνών και μέλος της Διοικούσας Eπιτροπής του Iδρύματος Παλαμά. Έργα του έχουν βραβευθεί με το βραβείο της Aκαδημίας Aθηνών, το βραβείο της Eταιρείας Xριστιανικών Γραμμάτων και δύο Kρατικά Bραβεία. Απεβίωσε στην Αθήνα το 2006.            ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ O λογοτέχνης, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, ανθολόγος και κριτικός Pένος Aποστολίδης ήταν γιος του Hρακλή Aποστολίδη και της Kερκυραίας Nίκης Zαμπέλη, γεννήθηκε στην Aθήνα το 1924, όπου σπούδασε φιλολογία. Aργότερα δίδαξε σε ιδιωτικά γυμνάσια και εργάστηκε σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες και κυρίως στην «Eλευθερία» από το 1946 ώς το 1967. Ως κριτικός λογοτεχνίας πρωτοδημοσίευσε ένα κριτικό δοκίμιο με τον τίτλο «Kαιρός του είναι» στο περιοδικό «Γράμματα» και συνέχισε να δημοσιεύει κριτικές στον «Kύκλο» και στην «Eλευθερία». Tη διετία 1947-49 πήρε μέρος στον Eμφύλιο από τις γραμμές του κυβερνητικού στρατού, εμπειρία που συμπυκνώθηκε στο πρώτο πεζό του με τίτλο Πυραμίδα 67, το πρώτο κείμενο της ελληνικής πεζογραφίας που αναφέρεται στην εμφύλια σύρραξη και αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο του κατοπινού λογοτεχνικού του έργου, αλλά και σημαντικό ιστορικό και κριτικό τεκμήριο της μεταπελευθερωτικής περιόδου στην Eλλάδα. «Mε την (άτυπη) μορφή ενός επιστολικού μυθιστορήματος, ο συγγραφέας εκθέτει όσα έζησε στα μέτωπα του πολέμου, χωρίς τη διάθεση να υπερασπίσει ή να καταγγείλει καμιά από τις δύο παρατάξεις, ούτε καν να κάνει αντιπολεμικό κήρυγμα, παρά περιγράφοντας με βασανιστική ακρίβεια, σχεδόν πραγματιστικά, την ανθρώπινη κατάπτωση στις συνθήκες ενός σύγχρονου, παράλογου, εντελώς αντιηρωικού πολέμου. O διοπτροφόρος αφηγητής, που έχει χάσει τα γυαλιά του και οδεύει από μάχη σε μάχη μισότυφλος γίνεται σύμβολο της γενικότερης κατάστασης ενός ανθρώπου στον σημερινό κόσμο», γράφει ο Δημοσθένης Kούρτοβικ στο βιβλίο «Eλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς». Tο σύνολο της κριτικής άλλωστε που άσκησε στη συνέχεια δεν είναι άσχετη με τα βιώματα και τη σκληρή και αυστηρή αντίληψη ζωής και βασικών αξιών που εμπνέει το πυκνό αντίκρισμα του θανάτου στη διάρκεια του Eμφυλίου. «O Pένος Aποστολίδης αποτελεί έναν από τους κύριους πυρήνες έκφρασης, επίδρασης και ταυτοτικού προσδιορισμού της μεταπολεμικής λογοτεχνίας, κριτικής και σκέψης. Aυτό το πιστοποιούν και οι οξύτατες αρνητικές επιδράσεις που -παράλληλα με τις θετικές- προκάλεσε επίσης το έργο του, αλλά και κάθε του σχεδόν προσωπική εκδήλωση, είτε πνευματική, είτε κριτική, είτε κατ επίφαση "πολιτική"», όπως αναφέρεται στο βιογραφικό λεξικό της Eκδοτικής Aθηνών. Bασικά έργα του: «Iστορίες από τις νότιες ακτές» (1959), «O γρασαδόρος και τα χειρόγραφα του Max Tod» (1960), «Kριτική του Mεταπολέμου» (1962), «Bορά στο θηρίο» (1963), «Kατηγορώ» (1965), «Στη γέμιση του φεγγαριού» (1967), «O A2» (1968), «Kλειδιά» (1968), μονογραφίες για τον Kρόμγουελ, τον Kοσμά Aιτωλό, τον Kάφκα, τον Mπέρναρντ Σω, τον Πάστερνακ, κ.ά.,«H άλλη ιστορία» (1972), «Aνθύλη» (1973), «Aπό τον κόσμο Pα» (1973), «Kαμένα φρένα» (1978), «Aξονες» (1979), κ.ά. Mετά το θάνατο του πατέρα του εξέδωσε την «Ποιητική Aνθολογία» και την «Aνθολογία του διηγήματος», εκδόσεις που θεωρούνται κλασικές στο είδος τους. Tο τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Kάκτος», λίγο πριν από τις γιορτές, με τίτλο «Oλα όσα γνωρίζουν οι Nεοέλληνες για τους Aρχαίους Eλληνες».( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) Πριν από το θάνατό του  εξέδωσε, μαζί με τους γιους του Ήρκο και Στάντη, τον τόμο «K. Π. Καβάφης, Άπαντα τα δημοσιευμένα ποιήματα», εξέλιξη της ανθολόγησης που επίσης έκανε ο Ηρακλής Αποστολίδης το 1933, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τη φιλοπαλαμική διανόηση της εποχής. ( Συμβουλή του Ρένου: «Να είστε ασυμβίβαστοι» Με «αναρχικές» συμπεριφορές αλλά και αμφιλεγόμενες, κάποτε, επιλογές και πεποιθήσεις, ήρθε σε αντιπαράθεση και με τη χουντική λογοκρισία αλλά και με την προχουντική Δικαιοσύνη, καταδικαζόμενος για εισβολή στη Βουλή του 1964 επικεφαλής διαδηλωτών. Είχε δηλώσει ότι δεν ψήφιζε ποτέ (έριχνε άδειο φάκελο), ότι ήταν «εναντίον των πολιτικών παρατάξεων και των κυκλωμάτων». Αιρετικός εκ πεποιθήσεως, συμβούλευε τους νέους να είναι ασυμβίβαστοι, γιατί «όποιος σκύβει το κεφάλι δεν πρόκειται να περάσει καλύτερα». Ο ίδιος άλλωστε υπήρξε, κατά δήλωσή του, «κακός στρατιώτης». ------------------------------------------ Χατζηφώτης, Ιωάννης Μ.    Ο Ι. Μ. Χατζηφώτης γεννήθηκε το 1944 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από γονείς Δωδεκανησίους και έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 2006 στην Αθήνα. Έκανε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Αβερώφειο και έχει σπουδάσει φιλολογία στην Αθήνα και κοινωνιολογία της θρησκείας στην Κατάνη της Σικελίας. Διετέλεσε Μέγας Άρχων Υπομνηματογράφος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Μέγας Άρχων Ιερομνήμων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Από το 1982 έως το 1998 σύμβουλος και εκπρόσωπος τύπου και δημοσίων σχέσεων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ και από το 1983 διευθυντής του επισήμου οργάνου της Εκκλησίας της Ελλάδος "Εκκλησιαστική Αλήθεια". Διευθυντής και εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου από το 1984 έως το 1995. Ασχολήθηκε με την ποίηση, την κριτική βιβλίου, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το θέατρο. Μελετήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα ιστορικά, λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά. Στο πολύπλευρο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται εισηγήσεις σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια, δημοσιεύματα σε τιμητικούς τόμους και επετηρίδες και βιβλία με θέμα τη νεοελληνική ιστορία, όπως τα αναφερόμενα στον Άνθιμο Γαζή, τον Θ. Α. Πασχίδη, τον Ν. Δημητρακόπουλο, το Άγιον Όρος, την Πάτμο και τα Μετέωρα, τη Δωδεκάνησο, τους εθνικούς αγώνες της εκκλησίας, τον Γρηγόριο Ε΄, την Αλεξάνδρεια. Έφερε στο φως πλήθος ανεκδότων εγγράφων από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και άλλα ιστορικά αρχεία. Το έργο του "Αλεξάνδρεια (Οι δύο αιώνες του νεότερου ελληνισμού, 19ος-20ός)" βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ιστορικών Μελετών επί του Νεοτέρου Ελληνισμού, του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός", τακτικός εταίρος της Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, της Μεσογειακής Ακαδημίας της Ρώμης, της Ελλ. Βιβλιογραφικής Εταιρίας, αντιπρόεδρος της Έκκλησης της Ακρόπολης, γενικός γραμματέας της Ένωσης Δημοσιογράφων - Ιδιοκτητών Επιστημονικού Περιοδικού Τύπου, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Συμβούλων Δημοσίων Σχέσεων, αν. γεν. γραμ. της Ελληνικής Επιτροπής των Φίλων της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Υπήρξε τακτικός συνεργάτης όλων σχεδόν των ημερησίων αθηναϊκών εφημερίδων και περιοδικών: "Έθνους", "Νέων", "Ελευθεροτυπίας", "Βραδυνής", "Εστίας", "Καθημερινής", "Απογευματινής", "Ακρόπολης", "Εικόνων", "Επικαίρων", "Ιστορίας εικονογραφημένης" και αρθρογράφος του "Ελεύθερου Τύπου" στο ένθετο "Ορθοδοξία και ελληνισμός". Απεβίωσε στην Αθήνα το 2006. ------------------------------------------                           ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΓΙΑΛΑΜΑΣ Ο ΑΣΗΜΑΚΗΣ ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων και δημοσιογράφων, που έχουν αφήσει εποχή. Ολη σχεδόν τη ζωή του τη μοίρασε ανάμεσα στη δημοσιογραφία και της εφημερίδας το αντιμόνιο των τυπογραφείων και τις αίθουσες των θεάτρων. ΜΕ ΤΗΝ πένα του, ο Ασημάκης καυτηρίαζε τα στραβά κι ανάποδα μιας ολόκληρης εποχής και πάντα αταλάντευτα βρισκόταν στο πλευρό των αδικημένων. Η επιλογή αυτή, που 'χε κάνει από τα πρώτα της δημοσιογραφικής ζωής βήματα, δεν ήταν καθόλου εύκολη να την τηρήσεις και τα κυνηγητά κάθε μορφής, συχνά ασφυκτικά, εξοντωτικά. ΑΠΑΝΩΤΕΣ οι διώξεις, τα «καλέσματα», τα «μπιλιετάκια», που του έστελναν τα αστυνομικά τμήματα και οι γαλονάδες, να σπεύσει να παρουσιαστεί «δι' υπόθεσίν» του. Κι ο Ασημάκης, και στις πιο δύσκολες στιγμές, έσπευδε να παρουσιαστεί. Είναι γεγονός πως, παρ' όλα αυτά, ο Ασημάκης ποτέ δεν έχασε το κέφι του, ούτε το χιούμορ, που το 'χε πάντα σε άμεση χρήση και δράση. ΣΤΑ παραπάνω είναι σχετικό και το καθημερινό ενδιαφέρον, με το οποίο ζούσε και βοηθούσε το «Ριζοσπάστη» με το χειρόγραφο. Ετοιμος σε κάθε περίπτωση να μπει στο τραπέζι της σύνταξης και να δώσει ακόμη και τα φαρμακεία, ή κάποια ανταπόκριση από την επαρχία. Ετοιμος για ό,τι χρειαζόταν η εφημερίδα. Ποτέ δεν το έπαιζε «βεντέτα». Μισόν αιώνα έφηβος και πάντα έτοιμος. ΑΠ' ΟΛΑ, όμως, η Αντίσταση, το ΕΑΜ, είχε γιομίσει τη ζωή του και πάνω σ' αυτό σμίλεψε μια μεγάλη παραγωγή, που τη σφράγισε με τη δική του ανθρωπιά. Χαιρόταν, όταν αυτός ο γραμματέας του ΕΑΜ Δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΑ ξετύλιγε τις μακρινές εκείνες αναμνήσεις του, πότε με τον Ψαθά, πότε με τον Κ. Βιδάλη, τον Καρβούνη και αμέτρητους άλλους. Ολοι τον αγαπούσαν και όλους τους αγαπούσε. Ο Ασημάκης. μέσα στο πολύβουο καφενείο (Αγίου Μελετίου Πατησίων), κάτω από τα χτυπήματα, που κάνουν τα πούλια στο τάβλι, έβρισκε «ησυχία» για να βγάλει της μέρας το χειρόγραφο. ΠΑΝΤΑ με τιμή ιδιαίτερη ο λόγος του για τα χρόνια τα μεγάλα του ΕΑΜ, που δούλεψε ακούραστα κι άφοβα στα παράνομα έντυπα, τότε που με το γέλιο είχε ενταχθεί στο «κύκλωμα» του θανάτου, που παρ' ολίγο να τον άρπαζε και θα τέλειωνε για πάντα. Από τους πρώτους, που έδωσε «παρών» στο κάλεσμα του ΕΑΜ και όρθιος μαζί μας στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, τραγουδώντας μαζί μας του Καρβούνη το Θούριο: «Βροντάει ο Ολυμπος». Πορεία αταλάντευτη, πορεία αγωνιστική, αθόρυβη, διακριτική στον ανηφορικό δρόμο ο αγωνιστής δημοσιογράφος δίπλα στους εργαζόμενους. Εφηβος και προχτές ακόμη, όπως έμπαινε τότε πριν από μισόν αιώνα στης δημοσιογραφίας και του θεάτρου τους μεγάλους δρόμους. Αλέκος Λιδωρίκης Από τη Βικιπαίδεια, και όχι μόνον φυσικά… Αλέκος Λιδωρίκης (1907-1988). Ο Αλέκος Λιδωρίκης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του δημοσιογράφου, θεατρικού συγγραφέα, θιασάρχη και πολιτικού Μιλτιάδη Λιδωρίκη. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και παράλληλα άρχισε να συνεργάζεται ως δημοσιογράφος, κριτικός και χρονογράφος με αθηναϊκές εφημερίδες (όπως η Καθημερινή, η Ακρόπολις, η Ελευθέρα Γνώμη, το Έθνος, τα Νέα) αλλά και με τον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης. Ως δημοσιογράφος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως στο χώρο των συνεντεύξεων, επιτυγχάνοντας να συνομιλήσει με πολλές μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής, του πνεύματος και της τέχνης. Έζησε πολλά χρόνια στις Η.Π.Α. και από το 1945 ως το 1959 εργάστηκε στην κινηματογραφική εταιρεία Twentieth Century Fox. Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1925 με θεατρικά μονόπρακτα έργα, που ανέβηκαν από ερασιτεχνικούς θιάσους και το 1933 ο θίασος Αλίκης-Μουσούρη ανέβασε το τρίπρακτο "Η μεγάλη στιγμή". Έργα του παραστάθηκαν από τους θιάσους Κοτοπούλη, Αρώνη-Μουσούρη, του Εθνικού Θεάτρου και άλλους, ενώ το σύνολο της παραγωγής του αριθμεί είκοσι περίπου τίτλους. Έγραψε επίσης διηγήματα, μυθιστορήματα και μια ποιητική συλλογή. Γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, βραβεύτηκε το 1940 με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου. Πέθανε το 1988. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αλέκου Λιδωρίκη βλ. Γεωργουσόπουλος Κώστας, "Λιδωρίκης Αλέκος", Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986 και Καρνασιώτης Κώστας, "Λιδωρίκης Αλέκος", Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.). μία νέα πνοή στη μελέτη της ιστορίας της Αρχαίας Επιστήμης. ... Περισσότερα >> Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε από το 1930 με πολλές εφημερίδες όπως "Ακρόπολις", "Καθημερινή", "Τα Νέα", "Μεσημβρινή", "Εθνικός Κήρυκας Ν. Υόρκης", "Ελευθεροτυπία" κ.ά. Επίσης συνεργάστηκε με πολλά ελληνικά και ξένα περιοδικά. Το 1933 έκανε το επίσημο ξεκίνημα του και στο Θέατρο. Τα κυριότερα θεατρικά του έργα είναι: "Η μεγάλη στιγμή" (Θίασος Μουσούρη-Αλίκης, 1933) που εγκαινίασε με σπάνια επιτυχία τη σταδιοδρομία του σαν δραματουργού, "Λόρδος Βύρων" (Εθνικό Θέατρο, 1934), "Εδώ θα μείνουμε για πάντα", (Θιάσος Μουσούρη-Αλίκης-Νέζερ,1937), "Αίθουσα Αναμονής" (Θίασος Κοτοπούλη, Πρώτο Εθνικό Βραβείο, 1940), "Μια ζωή είναι αυτή" (Θιάσος Μιράντα-Παππά, 1942), "Παντού τα Πάντα" (Θίασος Μουσούρη-Αρώνη, Μιράντας-Παππά, 1942), "Αντρας, Γυναίκα, Διάβολος" (Θίασος Κοτοπούλη, 1943), "Ενας ιππότης στον καιρό μας" (Θίασος Μουσούρη-Αρώνη, 1943), "Ο άγνωστος Θεός" (Θίασος Μουσούρη-Μιράντας-Νέζερ, 1944), "Χωρίς Γάντι" (Θίασος Κοτοπούλη, 1956), "Οι ξεριζωμένοι" (Θίασος Βεργή, Πρώτο Κρατικό Βραβείο, 1962-1963) "Καληνύχτα έρωτα" (Θίασος Μυράτ, 1964), "Ουράνιο Τόξο" (Θίασος Μουσούρη, 1966), "Οταν δεν τον περίμεναν" (Εθνικό Θέατρο, 1971) κλπ. Πάνω από 25 θεατρικά έργα του έχουν παιχτεί στο εξωτερικό. Εκτός όμως από το θέατρο και την δημοσιογραφία έγραψε επίσης πεζά, ποιήματα και κριτικές. Ανάμεσα στα έργα του που έχουν παιχτεί είναι και τα: "Νόμος" (1929), "Έξοδος κινδύνου" (1942) κ.ά. Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών συγγραφέων και άλλων πνευματικών σωματείων. Είχε λάβει μέρος σε περισσότερες από 20 αποστολές στο εξωτερικό σε διεθνείς πνευματικές συναντήσεις. Έιχε βραβευθεί από την Ακαδημία των Αθηνών έχοντας λάβει δύο Πρώτα Κρατικά και ένα Εθνικό Βραβείο, καθώς επίσης του έιχαν απονεμηθεί τέσσερα παράσημα και άλλες διακρίσεις. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. -------------------------------------------- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΜ. ΛΙΑΝΗΣ  Γεννήθηκε στο Αμύνταιο της Φλώρινας, στις 2.9.1942. Είναι παντρεμένος με την Κοραλία Καράντη. Έχει μία κόρη και ένα γιο. Επάγγελμα: Δημοσιογράφος. Σπουδές: Τελειόφοιτος του Τμήματος Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ξένες γλώσσες: Γαλλική. Διεύθυνση: Γραφεία: Πλατεία Σταδίου 1-3, 11635, Αθήνα, Tηλ.: 210-7015200, Φαξ: 210-7510252. Σαρανταπόρου 42, 53100, Φλώρινα, Τηλ.: 23850/29490. Κοινοβουλευτικές δραστηριότητες Εξελέγη Βουλευτής Φλώρινας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996, του 2000, του 2004 και του 2007. Πολιτικές - κοινωνικές δραστηριότητες Διετέλεσε Υφυπουργός Πολιτισμού (Αθλητισμού) από 30.8.2002 έως 10.3.2004. Επίσης διετέλεσε Υφυπουργός Πολιτισμού (Αθλητισμού) από 13.10.1993 έως 8.7.1994, από 8.7.1994 έως 15.9.1995 και από 15.9.1995 έως 22.1.1996. Ήταν δική του η ιδέα της επανεκδιεκδίκησης από την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τον Ιανουάριο του 1996 υπέγραψε ως Υφυπουργός Πολιτισμού την αίτηση υποψηφιότητας της Ελλάδας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά, αλλά και στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Είναι μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α. Ήταν βασικός μάρτυρας στη δίκη των πρωταιτίων της Χούντας καταθέτοντας σημαντικά έγγραφα, αλλά και μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις με στοιχεία κατά των Γ. Παπαδόπουλου, Ι. Λαδά και Δ. Ιωαννίδη. Το 1976 πραγματοποίησε μεγάλη έρευνα στα βάθη της Τουρκίας, προσκομίζοντας στοιχεία για τους αγνοούμενους της Κυπριακής τραγωδίας. Από το 1970 έως το 1989 πήρε συνεντεύξεις από τις μεγαλύτερες πολιτικές και καλλιτεχνικές προσωπικότητες της εποχής του. Το 1990 ξεκίνησε και καθιέρωσε στον Άγιο Αχίλλειο τις πολιτιστικές εκδηλώσεις «Πρέσπες». Κι άλλες βιογραφίες στο http://www.press-bank.gr/articles/viewnews.aspx?lc=greek&newsid=8A1854BD-258A-4651-B808-DBEFA769AFA4  ------------------------------------------------------    Ο Διονύσιος Κόκκινος  ιστορικός και λογοτέχνης KAI δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία και τη λογοτεχνία. Εξέδωσε την εφημερίδα «Μέλλον» και εργάσθηκε στις εφημερίδες Ακρόπολη, Καθημερινή, Πατρίδα, Πρωτεύουσα, Ελληνική, Πρωΐα και Έθνος. Επίσης διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης ενώ εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1955. Κωνσταντίνος Βαρουξής  ΄Ηλειος δημοσιογράφος και εκδότης. Γεννήθηκε στον Πύργο και καταγόταν απο παραδοσιακή οικογένεια δημοσιογράφων. Οι Βαρουξήδες ήταν κλάδος της οικογένειας Σπηλιωτόπουλου απο την Δημητσάνα που είχε προσφέρει πολλα στον αγώνα του 21'. Το 1892 ίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Αυγή». Το 1895 ο Κων. Βαρουξής εξορίστηκε στην Λευκάδα γιατί θεωρήθηκε ότι με το άρθρο του ο «Βασιλεύς» έβριζε τον βασιλιά. Το 1898 έγινε η δίκη στο Κακουργοδικείο της Λευκάδας και κρίθηκε αθώος. Το ίδιο έτος σταμάτησε την έκδοση της Αυγής ενώ το 1910 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ηλεία». Τελικά το 1915 σταμάτησε την έκδοσή της, την οποία ξανάρχισε ύστερα απο μεγάλη απουσία το 1928. Σταμάτησε οριστικά το 1931. ---------------------------------- ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, που ισχυρίζεται ότι τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία ο ΑΠ.ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗΣ («διέπραξα τέτοιο ειδεχθές έγκλημα»; Τον ρώτησε κάποτε!) τα κατάφερε και ως υιός του Λάμπρου να λαμπρυνθεί δημοσιογραφικά…    Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας  εκτός από δημοσιογραφος, (τέως βουλευτής σήμερα 2008) είναι πετυχημένος συγγραφέας και παραγωγός της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1946 στην Αθήνα, γιος των ηθοποιών Λάμπρου Κωνσταντάρα και Ιουλίας Γεωργοπούλου. Στις εθνικές εκλογές του 2004 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Παντρεμένος με τη Βίκυ Βουρλάκη, έχει μια κόρη, την Παυλίνα ( σκηνοθέτης- Παραγωγός του ραδιοφώνου) και τον Λάμπρο ( δημοσιογράφος). Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Wilson High School, στην αμερικανική πόλη Easton της πολιτείας Pennsylvania. Σπούδασε Αγγλική και Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως συντάκτης, σχολιογράφος, αρθρογράφος, αρχισυντάκτης και Διευθυντής Σύνταξης στις εφημερίδες Ελεύθερος Κόσμος ( 1969), Καθημερινή (1974),Βραδυνή (1982), 24 Ώρες (1988), Αθηναική(1997), Βραδυνή (1998), Χώρα (1999)και Traffic (2001). Επίσης στα περιοδικά Auto Express, 4 Τροχοί, Επίκαιρα, Madame Figaro ,Crash , 9 Μήνες , στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αθήνα 9,84, Σκάι, Ωχ Εφ Εμ, ΕΡΑ-2, Cool 9.87, Profit και στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΕΡΤ-1, ΕΡΤ-2, MEGA,New Channel, Seven,Tempo, Κανάλι 10. ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ "Πετάει…πετάει το πουλί": Η πρώτη μεταδικτατορική επιθεώρηση, σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη. Ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν (Ιούλιος, 1974). "Λαέ Αφέντη": Επιθεώρηση σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη. Ανέβηκε στην Αθήνα από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν (Οκτώβριος, 1974). "Μια Αθηναία στην Αθήνα": Σενάριο για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά με τη Ρένα Βλαχοπούλου, σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη (1976 – 1977). "Ο Λαμπρούκος και οι λατρείες του" : Κωμωδία που ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και άλλες 10 πόλεις από το θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα τον χειμώνα του 1977-1978. "Η Ιστορία της Φόρμουλα Ι": Κάκτος (1979). "Ο Απαπαπαπάς και άλλα παραμύθια": Καρκατσούλης (1980). "Ποτέ μην αγαπήσεις ξένο": Μυθιστόρημα του H. Robins σε ελεύθερη απόδοση, Κάκτος (1981). "Ο Μπαλαντέρ": Σενάριο για την κινηματογραφική ταινία “Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ”, με το Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Μάρω Κοντού - Κινηματογραφικός Οργανισμός Καραγιάννης / Καρατζόπουλος (1981). "Λάμπρος Κωνσταντάρας:Μέσα απ΄ τα δικά μου μάτια": Βιογραφική Μονογραφία, Καστανιώτης (1997).       "Απόψε θα σου ορκιστώ πως σ΄ αγαπάω": Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (1999). "Δόξα και Δάκρυ": Η ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων σε αντιπαράθεση με τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις της εποχής τους, Πατάκης (2000). "Στα δύσκολα σε θέλω": Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (2001). "Το μαύρο κουτί": Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (2003). "Γράμματα στον Παράδεισο: Επιστολές" Καστανιώτης (2004) To τελευταίο του βιβλίο : 24 Δευτερόλεπτα ( Απρίλιος 2007)από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Είναι Τακτικό μέλος της Ένωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ), του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου [ΠΣΑΤ], της Association Internationale de la Presse Sportive [AIPS], της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων [ΕΕΘΣ], του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και της Αθηναικής Λέσχης ΒΡΑΒΕΙΑ - ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ 1972: Βραβείο καλύτερου στίχου στο φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. 1985: "Δημοσιογράφος της χρονιάς" από την εφημερίδα ΠΑΤΡΑ-ΣΠΟΡ. 1986: Βραβείο Πανελληνίου Συνδέσμου Γονέων, για τη συμβολή του στην πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών. 1986: Ειδική Διάκριση της Διεθνούς Ομοσπονδίας “Αθλητισμός για ΄Ολους”. 1987: Ειδική Διάκριση του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών. 1993: Βραβείο “Ι Π Ε Κ Τ Σ Ι” Ελληνοτουρκικής Φιλίας για τη δουλειά του στην Τηλεόραση. 2006 : Το βιβλίο του "Γράμματα στον Παράδεισο" χαρακτηρίστηκε "Βιβλίο της Χρονιάς" από τον Φάρο Τυφλών και μεταγράφηκε στην Γραφή Braille. --------------------------------- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ   Ο Γεώργιος Φιλάρετος (Χαλκίδα 1848 - Αθήνα 1929) υπήρξε δημοσιογράφος και πολιτικός, ένας από τους πρωτοπόρους των αγώνων υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και νομικά στη Γαλλία. Το περιβάλλον της Γαλλίας, έντονα δημοκρατικό, τον επηρεάζει βαθύτατα. Γνωρίζεται με πολλές προσωπικότητες (Ρουβιέ, μετέπειτα πρωθυπουργός, Κλεμανσώ πρωθυπουργός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο) και εμποτίζεται με τα δημοκρατικά ιδανικά και τις αρχές της Γαλλικής Δημοκρατίας. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα γνωρίζεται με τον Ρόκκο Χοϊδά, τον Π. Πανά, τον Μιχ. Κατσίμπαλη και ιδρύουν το Δημοκρατικό Σύλλογο «Ρήγας». Το 1876 αποφοιτά και ασκεί τη δικηγορία στη Χαλκίδα. Δημοσιεύει για πρώτη φορά τις ιδέες του για αβασίλευτη δημοκρατία στην εφημερίδα «Εύβοια» που εκδίδει μέχρι το 1881. Στα εθνικά θέματα υποστήριζε μια ελάχιστα ρεαλιστική, επιθετική πολιτική απέναντι στην Τουρκία και δε συμμεριζόταν τις σοσιαλιστικές απόψεις του Χοϊδά. Μάλιστα ακόμη και στο ζήτημα του πολιτεύματος είναι πιο ελαστικός σε σχέση με τον Χοϊδά. Θεωρούσε ότι ο ελληνικός λαός δεν ήταν ώριμος και ότι ο ίδιος σεβόταν το συμβιβασμό του 1864. Μονάχα στην οριακή κατάσταση των συγκρούσεων το 1874/75 για το χαρακτήρα του συντάγματος απειλούσε για ανοιχτή αντιμοναρχική προπαγάνδα, γιατί κάτω από αυτές τις εξελίξεις δε χρειαζόταν να σεβαστεί το συμβιβασμό. Το 1881 η Θεσσαλία προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Ο Φιλάρετος μετακόμισε στον Βόλο, όπου και εξελέγη βουλευτής, το 1881 και το 1895, και βουλευτής Λάρισας το 1890. Γενικά ο Φιλάρετος θεωρούσε ότι χρειαζόταν μια μακρά διάρκεια ωρίμανσης του λαού και μέχρι τότε έπρεπε να αναγνωριστούν στο βασιλιά μεγαλύτερα περιθώρια δράσης. Έτσι, βρήκε το δρόμο να ενταχθεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό και το 1891 συμμετείχε μαζί με τον παλαιό Κουμουνδουρικό Σωτ. Σωτηρόπουλο, τον ανεξάρτητο Κωνστ. Κωνσταντόπουλο, τους πρώην δηληγιαννικούς Παπαμιχαλόπουλο, Νικ. Δεληγιάννη και Παν. Μανέτα και ηγέτη τον Δημήτριο Ράλλη στην ίδρυση του λεγόμενου Τρίτου Κόμματος, αν και επίσημα δεν είχαν αρχηγό. Στις συνεδριάσεις που γίνονταν μια δύο φορές την εβδομάδα ο πρόεδρος άλλαζε με τη σειρά. Με αυτή τη χειρονομία ήθελαν να δώσουν βάρος στη διαμαρτυρία τους κατά της συγκέντρωσης εξουσίας στα χέρια του αρχηγού κόμματος μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα της εποχής, ειδικά όπως το είχε διαμορφώσει ο Τρικούπης. Η υπεράσπιση του κοινοβουλευτισμού μάλιστα τους οδήγησε σε παραχωρήσεις προς τη μοναρχία και την προσπάθεια προσεταιρισμού του βασιλιά. Ακόμη και ο ίδιος ο Φιλάρετος έφτασε να προτείνει την ενίσχυση της μοναρχίας απέναντι στον πρωθυπουργικοκεντρισμό ως ενδιάμεσο σταθμό στην πορεία προς την αβασίλευτη δημοκρατία. Όταν το 1892 ο Γεώργιος Α΄ αποτάθηκε στον Κωνσταντόπουλο να αναλάβει την πρωθυπουργία, το Τρίτο Κόμμα διαλύθηκε, αλλά ο Φιλάρετος δέχτηκε να αναλάβει το υπουργείο Δικαιοσύνης. Σύντομα όμως αποχωρεί από την κυβέρνηση και αποσύρεται από την πολιτική δράση. Το 1897 συμμετέχει όμως ενεργά στις πιέσεις προς τον Δηλιγιάννη για παρέμβαση υπέρ της κρητικής επανάστασης και πίεζε υπέρ του πολέμου. Η ήττα τον οδηγεί για άλλη μια φορά στην αποχώρηση από την πολιτική. Επανέρχεται το 1908 εκδίδοντας τη δημοκρατική εφημερίδα Ριζοσπάστης. Επανεξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή (1910). Όταν ξέσπασε το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης συμμετείχε σε αυτό στο πλευρό του Βενιζέλου και διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού Γραφείου της προσωρινής κυβέρνησης. Το 1917 αποχώρησε πάλι από την πολιτική. Όταν ιδρύθηκε η γερουσία το 1929, αναδείχθηκε αριστίνδην γερουσιαστής. Το ίδιος έτος όμως πέθανε. Υπήρξε από τους πρώτους οικιστές της περιοχής Καλλιθέα, όπου αγόρασε πολλά κτήματα. Συμμετείχε στην ίδρυση οικισμού από την «Οικοδομική Εταιρεία» της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων: Η δικαστική αναδιοργάνωσις εν Ελλάδι (1885), Λεξικόν Κρυπτογραφικόν (1889), Ξενοκρατεία και Βασιλεία εν Ελλάδι, 1821-1897 (1897), Αι γυναίκες ως δικηγόροι (1901), Πολιτείαι και κοινότητες. Κοινά και ομοσπονδίαι (1902), Ήθη και νόμοι (1903), Αμνηστεία πολιτικών και κοινών εγκλημάτων (1915), Εθνικά δίκαια Ελλάδος (1918), Ιστορία των Ελληνικών Πολιτευμάτων (1924), Συνεργατικοί συνεταιρισμοί Αμπελακίων, Ύδρας, Σπετσών, Ψαρρών (1927).    Από το ΣΚΡΙΠ - Αρ. Φύλλου: 27 - 3/5/2008   ΒΑΣΙΛΗΣ Α. ΚΑΒΒΑΘΑΣ Ενας «δραματικά ερασιτέχνης», Δημοσιογράφος – φωτογράφος - συγγραφέας ζωγράφος, Επιδαύριος(  αυτά φυσικά τα γράφει ο ίδιος...κι ας λέει ό,τι θέλει για πάρτη του...)   Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό στο Gallery » Γεννήθηκε στην Αρχαία Επίδαυρο,(«εκεί είδεν το πρώτον φως του ήλιου»!) όπου έμαθε και τα «πρώτα»  γράμματα, με δάσκαλο τον πατέρα του Αθανάσιο Καββαθά. Εκείνος, ως ερασιτέχνης ζωγράφος, τον «εξοικείωσε» και με την ζωγραφική, (με την οποία κατεγίνετο «από τ’άγρια χαράματα»,) και με την γλυπτική. Με την ιδιότητα του «άτυπου εφόρου αρχαιοτήτων»  είχε την εποπτεία του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου της Παλιάς Επιδαύρου, όπου σε κάθε σπιθαμή γης υπήρχε κι ένα αρχαίο κατάλοιπο, ένα κτέρισμα («πρόβαλε ένα χέρι μαρμάρινο»)... Τ’αγάλματα που ανακαλύπτονταν τότε το ένα μετά το άλλο (συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου που έβγαλε στην επιφάνεια  ο μαθητευομένος ! )* με την δική τους πλέον φροντίδα - πατέρα και γιού - μεταφέρονταν στην αυλή του δημοτικού σχολείου.Στην «αγκαλιά» τους αναπαύθηκε και ονειρεύτηκε ο «περι ου ο λόγος» υιός, (ο οποίος ειρήσθω ένα παρόδω «υποφέρει από μια ψύξη στα πλευρά - κατάλοιπο της επαφής του με το μάρμαρο»!). Πέραν αυτών, στο «Λογείο» αλλά κυρίως στα άβολα σκαλιά του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, «εκεί στο κοίλον, μια κουκίδα κι εγώ...» (όπου ανελλιπώς παρακολουθεί τα δρώμενα από το 1954, πενήντα δύο συναπτά έτη, δηλαδή!) έμαθε τα «δεύτερα» γράμματα, ως μαθητής του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Σοφοκλή, του Αριστοφάνη... Αυτή είναι ουσιαστικά η Παιδεία του, και ο τίτλος σπουδών του-αν υποτεθεί ότι υπάρχει τέτοιος-αυτήν την ένδειξη φέρει «μισό αιώνα συνεπής θεατής του θεάτρου της Επιδαύρου!» αυτή- η Παιδεία – είναι η βάση των πολλαπλών ενασχολήσεων του, με την Δημοσιογραφία, και την φωτογραφία**, επί τρεις δεκαετίες και πλέον σε εφημερίδες και περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, με την συγγραφή 25 βιβλίων, πολλά εκ των οποίων έγιναν «μπέστ-σέλλερ», και την ζωγραφική – έχει επιλεκτικά εκθέσει έργα του στις γκαλερί «Επίπεδα», «Ιανός» και «Μιχαλαριάς ΑΡΤ»... (Πίνακες του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές). Σημ. Οι συνάδελφοί του, δημοσιογράφοι και συγγραφείς, έχουν αποφανθεί κατά καιρούς για τις δημοσιογραφικές και λογοτεχνικές του επιδόσεις, και, εν ολίγοις, οι πρώτοι διατείνονται ότι «είναι πολύ καλός φωτογράφος» και οι δεύτεροι «εξαιρετικός ζωγράφος»! Ο ίδιος θεωρεί εαυτόν «δραματικά ερασιτέχνη» σε ότι κάνει-κάνοντας χρήση της γνωστής ρήσης του Γ.Σεφέρη «οι Έλληνες είναι δραματικά ερασιτέχνες...» Όπως και νά΄χουν τα πράγματα η περίπτωση του Βασίλη Καββαθά είναι μια  περίπτωση για επανεξέταση. Δεδομένου ότι εν Ελλάδι «ελαφρά τη καρδία κρίνεται» κι αυτός, και με μόνο στοιχείο την εντύπωση που προκαλεί ( θετική η αρνητική) «άμα τη εμφανίσει» στο γυαλί ... Λαμβανομένου υπ’όψη του γεγονότος ότι θεωρεί ... «την δημοσιογραφία και, εξ αυτής, διασημότητα «πνευματική διαταραχή»- εκδηλούμενες εις την πρωτεύουσα-και την ζωγραφική «θεραπευτική αγωγή...» εις το Αβατον της Επιδαύρου. Δεν δήλωσε ποτέ ποιητής ή ζωγράφος. Δεν άντεχε την «ελληνική χλεύη»... *Ενα απόβροχο είχε ξεμυτίσει από την γη ένα χέρι σπασμένο, το οποίο λες και μου έγνεφε να πλησιάσω... Ηταν το άγαλμα που σας έλεγα... Αργότερα με ένα Γερμανό ερευνητή – επιγραφολόγο εντοπίσαμε το Μικρό Θεάτρο της Επιδαύρου, στο οποίο σήμερα δίδονται οι μουσικές παραστάσεις... Τότε έκανα και την πρώτη παρουσίασή του στον «Ταχυδρόμο»... (απόσπασμα από το βιογραφικό του) **Τα φωτογραφικά του ντοκουμέντα από την Αιθιοπία (με προλογικά κείμενα του Γιάννη Ρίτσου  του Αντώνη Σαμαράκη και του ιδίου) έγιναν λεύκωμα και εκδόθηκαν από τις εκδόσεις ΑΛΚΥΟΝ-ΜΠΕΛΛ και ταυτόχρονα εξετέθησαν στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών το 1985. ΒΙΒΛΙA ΤΟΥ ΒΑΣ. ΚΑΒΒΑΘΑ Η ΑΛΛΗ ΕΛΕΝΗ Εκδότης: ΑΛΚΥΩΝ Μη Διαθέσιμο ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΑΞΙΚΟΜΗΜΑ Κατηγορία: Πολιτικές επιστήμες  Εκδότης: ΦΛΩΡΟΣ Ι. Ημερ/νία έκδοσης: 1987 Αριθμός σελίδων: 348 Μη Διαθέσιμο 50 + 1 ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ Έτος Έκδοσης: 1988 Αριθμός Σελίδων: 236 Εκδότης: ΓΝΩΣΗ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΘΕΑΤΡΙΝΑΣ Κατηγορία: Ελληνική πεζογραφία  Εκδότης:ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ Ημερ/νία έκδοσης: 1991 Αριθμός σελίδων: 166 Διαθέσιμο ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΛΑ ΛΑ, ΛΟΛΑ Συγγραφέας: Καββαθάς, Βασίλης / Λαζόπουλος, Λάκης Κατηγορία: Κόμικς- Χιούμορ  Θέατρο  Εκδότης: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ Ημερ/νία έκδοσης: 1991 Εικονογράφος: Γραμματόπουλος, Κώστας Αριθμός σελίδων: 245 Ο ΝΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΛΑΡΟΣ -  ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΙΛΙΑΣ Κατηγορία: Παιδική λογοτεχνία  Εκδότης: ΓΝΩΣΗ Ο ΘΕΟΣ ΚΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ Ημ/νία Εκδοσης: 1/1/1994 , Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Ημ/νία Εκδοσης: 1/1/1995 , Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΣΕΝΤΕ ...Και  πολλά άλλα... Πάντως εμείς τον ...εκλαμβάνουμε ως δημοσιογράφο... Αν αυτός προτιμάει το ζωγράφος, φωτογράφος  κ.λ.π.... his problem... ------------------------------------------- ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου κι εκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε μαζί με τον Γιάννη Παγώνη στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που αποφάσισε να συμπεριλάβει στην ύλη του και σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται και η πρώτη του προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό μαζί με το Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί & Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο. Από εκείνη την πρώτη απόπειρα σώζονται σήμερα λίγες μόνο φωτογραφίες, τις οποίες μπορείτε να δείτε στο σχετικό φάκελο αριστερά. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε εκεί και τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κοροβηλά. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του Σοφία τους «4Τροχούς» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρά ταύτα όμως, βρήκε χρόνο να αφιερώσει και στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί αναγνώστες γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα- ως το καλύτερο του είδους του που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν το έχουμε συμπεριλάβει σε αυτή την ιστοσελίδα στο φάκελο «Περιοδικά», αλλά το παρουσιάζουμε αυτόνομα, φιλοξενώντας τα κείμενα που έγραψε γι αυτό ο ιδρυτής των «4Τροχών» από το 1970 ως το 1984. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης και στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για μικρό διάστημα από την επόμενη χρονιά στην «Καθημερινή». Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί και στην εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα», από το ιδρυτικό της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- και δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη διακεκριμένους συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς τεκταινόμενα αυτής της χώρας και του κόσμου που την κατοικεί. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και άφθονα τεχνικά άρθρα, καθώς και συμβουλές σχετικές με την ασφαλή και σωστή ανάλογα με τα πραγματικά δεδομένα της οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών και την πρόοδο της τεχνολογίας, εξαφανίστηκε η ανάγκη δημοσίευσης από πλευράς του τέτοιων θεμάτων: οι… πλατίνες και τα καρμπιρατέρ εξαφανίστηκαν, ταμπούρα υπάρχουν πια λίγα –για πόσο ακόμη;- μόνο στους πίσω τροχούς, το ΑΒS έχει κάνει το φρενάρισμα σχεδόν απλή υπόθεση, ενώ και το τελευταίο «οχυρό ελευθερίας» -η οδήγηση- υποβοηθείται πλέον από ένα σωρό ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου πρόσφυσης και συμπεριφοράς. Ωστόσο ποτέ δε λείπει ένας –σύγχρονος- λόγος για να γράφεις… Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπληρώνει αισίως 50 χρόνια ενεργής δημοσιογραφίας…  ------------------------------------------------- ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ Ο Στέλιος Κούλογλου είναι… απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών και σπούδασε δημοσιογραφία στο Παρίσι, στο Τόκιο και στην Ινδία. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1981 στο Aντί και αργότερα εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στο "Βήμα". Διετέλεσε ανταποκριτής της εφημερίδας "Αυγή" στο Παρίσι και το 1989 εγκαταστάθηκε στην Μόσχα απ όπου κάλυψε τις εξελίξεις στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες για λογαριασμό του ραδιοσταθμού "Sky" και της εφημερίδας "Καθημερινή". Τα χρόνια 1992-95 κάλυψε ως ειδικός απεσταλμένος τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Επίσης αρθρογραφεί σε περιοδικά και έχει γράψει 7 βιβλία. Το τελευταίο του βιβλίο («Μην πας ποτέ μόνος στο ταχυδρομείο»), είναι best seller με περισσότερα απο 35.000 αντίτυπα. Από τον Οκτώβριο του 2005 επιμελούνταν και παρουσίαζε την εκπομπή "Θεματική Βραδιά" στην ΕΤ1. Από το 1996 ο Κούλογλου επιμελούνταν και παρουσίαζε την εκπομπή Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα στη δημόσια τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.). Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ήταν μια ωριαία εβδομαδιαία εκπομπή ντοκιμαντέρ πάνω σε διεθνή και ελληνικά ιστορικά και σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, εστιάζοντας κυρίως στις εμπειρίες των πρωταγωνιστών τους αλλά και των απλών ανθρώπων. Από το 1996, οπότε και ξεκίνησε, η εκπομπή βρισκόταν στον κατάλογο των καλύτερων τηλεοπτικών προγραμμάτων και επιλέχθηκε για να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα σε διεθνή φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Βραβεύθηκε τέσσερις φορές ως η καλύτερη ελληνική ενημερωτική εκπομπή. Το Σεπτέμβριο του 2000 και 2001 της απονεμήθηκε το "Euro-Comenius", το ευρωπαϊκό βραβείο για ιστορικά ντοκιμαντέρ. Oι πληροφορίες είναι από τη WIKIPAIDEIA… -------------------------- ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΤΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΊΑ ΤΟΥ από την Εφημερίδα «Έθνος» το 1959, ενώ φοιτούσε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Ελληνο-Αμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου στην Αθήνα. Ξεκίνησε ως καλλιτεχνικός Συντάκτης, στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας, υπεύθυνος Γραφείων Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων σε θέατρα και καλλιτεχνικούς Οργανισμούς. Σήμερα ασχολείται με όλα σχεδόν τα θέματα ως ρεπόρτερ και σχολιαστής. Είναι ο Ιδρυτής – Ιδιοκτήτης - Διευθυντής του ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ. Που αποτελεί σημαντική πηγή Πληροφόρησης ΜΜΕ, Εφημερίδων και Ιστοσελίδων στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Ο πρώτος που συστηματοποίησε, 35 χρόνια τώρα, την πληροφόρηση του Ελληνισμού της Διασποράς, για όσα συνέβαιναν στην Πατρίδα. Και συνέβαλε πολύ στη δημιουργία και νέων Ελληνικών Προγραμμάτων σε Ραδιοφωνικούς Σταθμούς σε περισσότερες από 30 χώρες όπου κατοικούν Έλληνες. Αλλά και εντύπων. Αφού τους έστελνε και μετέδιδε, αφιλοκερδώς, ειδήσεις, συνεντεύξεις, σχόλια, ηχογραφημένα στιγμιότυπα, περιγραφές, νέα τραγούδια και όλες σχεδόν τις δραστηριότητες της Πολιτικής, Οικονομικής, Καλλιτεχνικής, Αθλητικής, Κοινωνικής και Εθνικής ζωής στην Ελλάδα μας. Συνεργάζεται με εκατοντάδες ΜΜΕ, Εφημερίδες, Περιοδικά, Ιστοσελίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει διεθνώς βραβευθεί ως δημοσιογράφος περισσότερες από 100 φορές, ως στιχουργός 9 φορές, πολλές φορές ως υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων και Γραφείων Τύπου σε Οργανισμούς, Ιδρύματα, Υπηρεσίες και άλλες ποικίλες δράσεις. Φέτος, συμπλήρωσε τις 90.000 Ανταποκρίσεις, άρθρα, σχόλια, συνεντεύξεις που έχουν δημοσιευθεί από το 1960 επωνύμως σε περισσότερα από 110 ΜΜΕ. Έχει συνοδεύσει ως δημοσιογράφος Προέδρους Δημοκρατίας, Πρωθυπουργούς, Αρχιεπισκόπους, υπουργούς σε επίσημες επισκέψεις τους σε πολλές χώρες. Ο ίδιος έχει φέρει εις πέρας αποστολές στο εξωτερικό σημαντικής εθνικής σημασίας. Στην Αμερική, με πρώτη πόλη τη Φιλαδέλφεια, έχει έρθει περίπου 15 φορές. Πρωτοήρθε το 1975, ως καλεσμένος τότε της κ. Γεωργίας και του αλησμόνητου Σάββα Γενεράλη, δημιουργών του φημισμένου Ελληνικού Ραδιοφωνικού Προγράμματος στη Φιλαδέλφεια, «THE GREEK SOUND», που τόσα είχε προσφέρει στον Ελληνισμό της Περιφέρειας. Kαι του πρόσφατα απελθόντος συνεπωνύμου του Ηλία Ηλιόπουλου (Ηλία Πούλου), για να παρευρεθεί στο γάμο της κόρης του Άννας. Αυτά, δηλώνει συχνά, δεν τα ξεχνάει. Συνεργάζεται με την Εφημερίδα μας, «THE HELLENIC NEWS OF AMERICA» από την αρχή της εκδόσεώς της. Σήμερα είναι ο τακτικός «αρθρογράφος» με την ανταπόκρισή του «ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ», που δίνει μια εικόνα, της σημερινής επικαιρότητος στην Ελλάδα. Εκλέγεται από το 1988 Πρόεδρος στην Ένωση Συντακτών Ραδιο-Τηλεοπτικών Μέσων Ελλάδος, στην μη κερδοσκοπική Εταιρεία Προβολής Εθνικών Θεμάτων. Είναι μέλος σε τέσσαρες Ενώσεις Συντακτών και Ανταποκριτών, της Εταιρείας Πνευματικής Ιδιοκτησίας κ.α. Παντρεμένος, με την Νικολίνα Αργυρού, Διευθύντρια Πολιτισμού και Αθλητισμού στη Νομαρχία Αθηνών, έχει ένα γιο τον Χρήστο, δικηγόρο και δημοσιογράφο - συνεργάτη στην THE HELLENIC NEWS OF AMERICA και μία κόρη, την Αλεξάνδρα, φοιτήτρια στη Σχολή «Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές» του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο ίδιος είναι και «αγρότης» στο Δερβένι Κορινθίας όπου γεννήθηκε το 1935. -------------------------------     ΥΠΟΜΝΗΣΗ ΑΝΑΓΚΑΙΑ: Από το ΑΛΜΑΝΑΚ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ,θα παρελάσουν όλοι οι σημαντικοί του Τύπου! Βέβαια κάποιοι εκ των ανθολογουμένων υπάρχουν διάσπαρτα σε διάφορα  σάϊτς ...ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, είπαμε ότι ΚΑΝΟΥΜΕ!Βέβαια υπάρχουν και το WHO IS WHO ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ  (...το έχετε δει ποτέ;)καθώς και το ϊδρυμα Μπότση που κάνει αντίστοιχη προσπάθεια καταγραφής των ανθρώπων του Τύπου...και δώστου και καλεί ...δημοσιογράφους να τους στείλουν τα βιογραφικά τους... Καλά, χαιρέτα μας τον πλάτανο! Αν τα βρείτε... ειδοποιείστε μας! Εν τάξει, εμείς ως Τράπεζα Τύπου ξέρουμε πόσο ξυλοπόδαροι είναι... Το ΄'εχουν αποδείξει με τη μέχρι σήμερα ιστορία τους....χωρις φυσικά να εξαιρούνται τα συνδικαλιστικά όργανα του Τύπου...(ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ, ΕΙΗΕΑ κ.λ.π.) που εδώ κι έναν αιώνα δεν έχουν πράξει τίποτε... για την καταγραφή των μελών τους... που οι περισσότεροι είναι στηλοβάτες του έθνους αυτού!   Για να καταλάβαιτε το διασκεδαστικό... κι εμείς καλέσαμε όσους θεωρούν εαυτόν ...δημοσιογράφο να μας στείλουν ένα σημειωματάκι... (Μα κανενας τρίχας που κυκλοφορεί -εν φαντασιώσει- ως δημοσιογράφος ...δεν κουνήθηκε, αν και καθημερινά κάνει την ...κουνίστρα!...). θα ελέγχαμε φυσικά τη σοβαρότητά του..αλλά εμείς όπως-ξέρετε-ξέρουμε... με τη δική μας γραφή...δεν χαριζόμαστε σε κανέναν....   Και μετά χαιρετίσματα!    --------------------------------------------------------- Γιώργος Τσιούνης ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ Συνταξιούχος Δημοσιογράφος Tακτικό μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α. και της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ. ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ… Παλαίμαχος αλλά όχι απόμαχος... Οι δημοσιογράφοι δεν… αποστρατεύονται ούτε… παροπλίζονται. Παραμένουν δημοσιογράφοι ισοβίως. Ισόβια δεσμά στην υπηρεσία ενός δύσκολου, κοπιαστικού, ανθρωποβόρου θα έλεγα, λειτουργήματος. Ναι λειτουργήματος… Η «απελευθέρωση» τους έρχεται μαζί με την τελευταία τους ανάσα, όταν αρχίζουν το, χωρίς επιστροφή, μεγάλο ταξίδι. Μιλάμε βέβαια για τους πραγματικούς δημοσιογράφους, όχι για κάποιους άλλους… Μπήκα (εγώ) στον χορό, στην μεγάλη περιπέτεια, έφηβος, σχεδόν παιδί, πριν από πενήντα εννέα (59) χρόνια. Το καλοκαίρι του 1950, απόφοιτος (για την ακρίβεια μετεξεταστέος που καθάρισε τον Σεπτέμβρη) του τότε οκταταξίου γυμνασίου, μεγαλοφυούς δημιουργήματος του μεγαλοφυούς δικτάτορα Γιάννη Μεταξά (Θεός σχωρέστον). Λίγο πριν από τον πόλεμο, μικρό παιδί 7 - 8 χρόνων, «επιστρατεύτηκα» μαζί με όλα τα παιδιά στη νεολαία της 4ης Αυγούστου, ως «σκαπανέας» Ήμουν ένα μικρό «σκαπανάκι» που έλεγε κάποτε ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης. «Σκαπανάκι» 7 - 8 χρόνων που μαζί με τα άλλα «σκαπανάκια» μας τραβολογούσαν από δω κι από κει με αποτέλεσμα, από την ταλαιπωρία και την κούραση, να κατουριόμαστε στα βρακιά μας!! Μπράβο στην Ε.Ο.Ν. (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας). Μπράβο... Το μεγάλο δημοσιογραφικό ταξίδι αρχίζει με όχημα τον «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ», το καλοκαίρι του 1950. Παιδί για όλες τις δουλειές, τις δημοσιογραφικές εννοείται, αλλά και για μερικά μικροθεληματάκια, σα νεαρούλης. «Κύριε συναδελφάκο» με προσαγόρευε, ο μακαρίτης Γιώργος Αποστολόπουλος, βοηθός, τότε, του μεγάλου Γιώργου Καράντζα, στην αρχισυνταξία της εφημερίδας και αργότερα αρχισυντάκτης στο «ΒΗΜΑ». Οι πρώτοι μου δάσκαλοι Νίκος Ευαγγελόπουλος (διευθυντής), Γιώργος Καράντζας, Γιάννης Μαρής (Τσιριμώκος), Γιώργος Αποστολόπουλος, Νίκος Τσιφόρος, Γιώργος Δρόσος, Μέμος Φαράκος (νεαρός τότε αλλά φθασμένος δημοσιογράφος) Λούης Δάνος και βέβαια ο κολοσσός ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ, με οδήγησαν στους σωστούς δρόμους. Τους ευγνωμονώ. Μετά τον Πλαστηρικό «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ» στεγάστηκα δημοσιογραφικά στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ» (και στις δύο φάσεις της ημερήσιας έκδοσής του), του άλλου μεγάλου δασκάλου μου, του αξέχαστου Δημήτρη Πουρνάρα. Αργότερα, καθιερωμένος πλέον συντάκτης, πρόσφερα τις υπηρεσίες μου και στην εβδομαδιαία έκδοσή του που η κυκλοφορία της ήταν ιλιγγιώδης. Ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» υπήρξε μια έπαλξη λαϊκών δημοκρατικών αγώνων, ταγμένος στην Κεντροαριστερά. Η περιπετειώδης επαγγελματική μου πορεία συνεχίστηκε σε πολλές άλλες, μεγάλες και μικρές εφημερίδες, αθηναϊκές, επαρχιακές, κυπριακές και σε αρκετά περιοδικά και άλλα έντυπα. Μερικές στάσεις της περιπλάνησης μου, αν θυμάμαι καλά : «ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ» «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» Κύπρου, «ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ ΝΕΑ», «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΚΑΙ «ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ» Κερκύρας, «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ» και «ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» Αθήνας. Παράλληλα για μια περίπου εικοσαετία μέχρι την συνταξιοδότησή μου την 1η Μαρτίου 1988, διετέλεσα συντάκτης, προϊστάμενος και υπεύθυνος ύλης, καθώς και αρχισυντάκτης των ραδιοφωνικών δελτίων ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. 2, της παλιάς Υ.ΕΝ.Ε.Δ, η οποία έγινε Ε.Ρ.Τ. από τον αείμνηστο Βαγγέλη Αβέρωφ που με τιμούσε με την φιλία του. Μετά την μεταπολίτευση νάμαι σε καίρια πόστα στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», που δημιούργησε σχολή κι έβγαλε πολλούς άξιους συναδέλφους, οι οποίοι τώρα μεσουρανούν. Όλοι μαζί, οι μακαρίτες Κίτσος Τεγόπουλος (ιδιοκτήτης), Αλέκος Φιλιππόπουλος (διευθυντής) Λυκούργος Κομίνης, Σταύρος Απέργης, Δημήτρης Μαρούδας και οι καλοί μου φίλοι και συνάδελφοι που δραστηριοποιούνται ακόμη σαν έφηβοι, πάντα γεροί και δυνατοί, Δημήτρης Κουμπιάς, Νίκος Νικολαΐδης, Σπύρος Καρατζαφέρης και ο Σεραφείμ Φυντανίδης που άξια κουμαντάρησε την «Ε» μετά τον Φιλιππόπουλο, όλοι μαζί δουλέψαμε για την εφημερίδα μας, τη δημοσιογραφία και την ελευθεροτυπία. Η σύνταξη ήρθε, όπως είπα την 1η Μαρτίου του 1988 αλλά η περιπέτεια συνεχίζεται… Ίδρυσα με φίλους το σταθμό «ΡΑΔΙΟ ΝΕΑ ΚΙΟΣ», που πέτυχε, αλλά τελικά «κατέβασε ρολά» παρά την επιτυχία του, για λόγους που, οπωσδήποτε, δεν θα ενδιέφεραν τον αναγνώστη. Άσκησα μια δημοσιογραφία αθόρυβη, χωρίς φανφάρες και ρεκλάμες. Αν ξαναγινόμουν νέος (τι λέω τώρα…), πάλι δημοσιογράφος θα γινόμουν και πάλι την αθόρυβη και σεμνή δημοσιογραφία θα προτιμούσα. Σας αγαπώ όλες και όλους. Εύχομαι προκοπή, καλή πρόοδο, υγεία, ευτυχία, δύναμη. Γιώργος Ν. Τσιούνης Υ.Γ. Από την χούντα κυνηγήθηκα γιατί ήμουν πιστός στη μνήμη και τις υποθήκες του ΓΕΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Γεωργίου Παπανδρέου. Βέβαια δεν διεκδικώ δάφνες αντιστασιακού.