ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΡΑΤΣΑΣ
Γράφει:
“Δεν πρέπει να μας αιφνιδιάσουν οι απρόοπτες καταστάσεις.
Σας καλώ να δεσμευτούμε, ξεκάθαρα και ειλικρινά, ότι θα ανταποκριθούμε όλοι μαζί σ΄αυτές τις προκλήσεις...
Πρόκληση για έργο και λύσεις... πρόκληση για συνεργασία με τον πολίτη... πρόκληση για άλμα στις νέες τεχνολογίες..”
κ.λ.π., κ.λ.π....
Η πρώτη αράδα είναι... απροόπτως διδακτική. Ας έχουμε υπόψη τη σοφία της, για να μη σκιαζόμαστε στο μέλλον!
Μας καλεί σε δέσμευση! Κι άλλα δεσμά; Επιτέλους!
Εμένα γιατί με μπερδεύει και με βάζει στα μπογαλάκια του; Αυτές οι προκλητικές προκλήσεις αυτόν αφορούν και μόνον αυτόν δεσμεύουν... Εμένα, στο δικό του παιχνίδι, γιατί με αναμιγνύει; Ποιος του είπε ότι δεν είμαι ξεκάθαρος και ειλικρινής; Σάμπως ξέρει τι λαλεί;
“Πρόκληση για συνεργασία με τον πολίτη”. Μα απευθυ-νόμενος σε μένα, δεν με θεωρεί πολίτη; Ποιόν καλεί σε “δέσμευση”; Γιατί με προκαλεί αναιδώς;
Κι αλλού, σε μια λεζάντα: “Ο Α.Κ. συζητεί με νέα αγόρια και κορίτσια... Αφουγκράζεται τα οράματά τους και αναγνωρίζει το ρόλο τους στο σχεδιασμό του μέλλοντος.”
Εξ όσων γνωρίζω, παλαιά αγόρια και κορίτσια δεν υπάρχουν στη φυσική ιστορία! Μόνον αυτονοήτως νέες, νέοι, νέοι άνθρωποι! Γέρασε φαίνεται και παραμιλάει ο Αποστόλης.
Αφού συζητεί μαζί τους, πώς τους...αφουγκράζεται; Με στηθοσκόπιο; ΄Η ωτακουστής κρυφίως είναι; Το όραμα- αέρας άυλος και κοπανιστός- πώς το αφουγκράζεται; Έχει ανακαλύψει καμιά μέθοδο; Κι αναγνωρίζει τον ρόλο των νέων! Τι λε, ρε παιδί, έφτασες σε τέτοια διάσταση... μπούρδας;
Μήπως αναγνωρίζει ο ίδιος, τι ρόλο παίζει;
Γράφει -εξακολουθεί ευθαρσώς- ως άλλος Δον-Κιχώτης:
“ Οι Έλληνες, ως σύνολο αλλά και ως άτομα, μπορούν όχι απλώς να διασωθούν, αλλά και να θριαμβεύσουν μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη”!
Να διασωθούμε; Γιατί, είμαστε του θανατά; Στα προπύλαια του κακαρώματος; Έχουμε εκπέμψει SOS, και πότε, μωρέ Αποστόλη; Ποια διάσωση νογάς; Είμαστε στο γκρεμό για το μεγάλο σάλτο; Εσύ, επιτέλους, που καμπανάς τέτοια συμφορά του γένους ημών, τι μέρος του λόγου είσαι; Προφήτης της Αποκάλυψης, μήπως ναυαγοσωστικό που προστρέχει προς διάσωσή μας;
Γιατί “θα θριαμβεύσουμε” -μετά... τη διάσωσή μας- μόνο στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση; Γιατί όχι παγκοσμίως, τώρα με τη μόδα... της παγκοσμιοποίησης; Γιατί τα στενεύεις έτσι τα πράματα, όταν εμείς, ως ΄Ελληνες, είμαστε -ιστορικά- οι πρώτοι κι οι αδιαμφισβήτητοι... Πλανητάρχες;
Τώρα πως γίνεται, ενώ είμαστε στο στάδιο της διάσωσης- από κάποιο ναυάγιο προφανώς- και ότι θα φθάσουμε στον... θρίαμβο, αυτό μόνο ο Αποστόλης το ξέρει, ο οποίος συντάσοντας τα εμπνευσμένα αυτά, μάλλον θα τα κουτσόπινε στ’ “Αποστόλη το κουτούκι”!
|