Αναφέρεται στις γνωστές πρωινές συνάξεις του πρωθυ-πουργού με συνεργάτες του, τον λεγόμενο “πρωινό καφέ”, όπου μετείχε κι αυτός και όλοι ομού κοιτάζανε το φλιτζάνι για να δουν τα μέλλούμενα για την Ελλάδα...
Όσο να πεις, ένας πρωινός καφές, είναι πάντα μια σημαντική, αποφασιστική πολιτική λειτουργία!
Διό και μας την μονστράρει ως ύψιστο εφόδιο του πολιτικού του εύρους.
Παρακάτω ζητάει:
“Την οργάνωση ενός δικτύου ασφαλείας για την προστασία των πολιτών με έμφαση στη δημιουργία νέων αστυνομικών τμημάτων κοντά στις γειτονιές κι αύξηση των αστυνομικών περιπολιών”...
Δεν του πληροφόρησε κανείς, πως όσο πιότερα αστυνομικά μέτρα υπάρχουν... -τάχα μου “για την ασφάλεια των πολιτών”- τόσο λιγότερη ελευθερία του πολίτη θα υπάρχει; Με την μπόλικη αστυνόμευση θα τη βγάλουμε έ, δημοκράταρε;
Λέει κι άλλα το ανεψούδι. Για να γίνει πιο γραφικός καλεί προς ενίσχυση και τον μακαρίτη Σεφέρη.
“ Είπες εδώ και χρόνια: Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός. Κι ακόμη τώρα, σαν ακουμπάς στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου....”
Μάλλον, με τούτο, θέλει να υπομνηματίσει πως... ό ίδιος δεν
είναι παίξε γέλασε, αλλά “ζήτημα φωτός”. Τώρα αν είναι φαρδιές οι “ωμοπλάτες του ύπνου”, κατά Σεφέρη, δεν το ξέρουμε γιατί δεν τις μετρήσαμε. Τό ότι σίγουρα αυτός ο τύπος έχει φαρδύν, ωμοπλάτιον ύπνον, το υπογράφουμε με κάθε σοβαρότητα!
Λέει και το άλλον υπερκόσμιον: “Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε καλύτερο τώρα”. Σιγά... πρόσεχε, μη τσακιστείς από βιασύνη και σπάσεις τα μούτρα!
Για να θέλεις, κύριε, έναν κόσμο... “καλύτερο” πρέπει να κουβαλάς μέσα σου “κόσμους ολάκερους κι ατέλειωτους!”
Πού’ναι ο κόσμος σου, ανηψούδι’μ; Δεί’ξτον να τελειώνουμε!