|
Η ΜΑΡΙΑ ΑΛΚΑΙΟΥ , Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΕΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ…ΡΑΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΤΑΓΟΥΣ! ΧΘΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!
ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΛΚΑΙΟΥ -ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙΣ !
Θα μεταλάβετε αχράντων μυστηρίων!... Κι όμως ΟΛΟΙ την έχουν ξεχάσει!!!
(Μπράβο ρε Μάκη που τη θυμήθηκες)...
Χριστούγεννα 1984! Μια συνέντευξη-ποταμός της μεγάλης ιέρειας του ελληνικού θεάτρου, προς τον Μάκη Βραχιολίδη, είναι και σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ. Η Μαρία Αλκαίου μιλάει για όλους και για όλα. Μια κατάθεση ψυχής που ξεχειλίζει από συναισθήματα: Ευαισθησία, πόνος, οργή, αγανάκτηση αλλά και πηγαίο χιούμορ, συνθέτουν μια συνέντευξη, που ακόμη και σήμερα, ο Μάκης Βραχιολίδης θεωρεί ότι ήταν ίσως η καλύτερη της ζωής του. Και ας την πήρε όταν ήταν μόλις 21 ετών. Άλλωστε το ότι και σήμερα διαβάζετε λες και δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Ο Τζωρτζ Όργουελ έγραψε το έργο «1984». Στα 1984 η Μαρία Αλκαίου είπε πράγματα τόσο αληθινά που αν τα τηρούσαμε, η Ελλάδα δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το χάλι!
Να θυμίσουμε ότι πριν από δυόμισι μήνες συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από τον θάνατο της μεγάλης Μαρίας Αλκαίου. Αιωνία η μνήμη της.
1984
-ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
-Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΕΙΑ
-Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΣΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΜΑΚΗ ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗ, ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΧΟΛΑΡΓΟΥ, ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ, ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΝ ΣΚΟΥΡΤΗ ΚΑΙ…ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.
Η πνευματική δροσιά, ο δυναμισμός και η πολιποίκιλη αντιμετώπιση όλων των θεμάτων από την Ελληνίδα ηθοποιό, ήταν στοιχεία που περίμενα να βρω και τα βρήκα.
Περισσότερο όμως με εντυπωσίασε η ειλικρινής αυστηρότητά της μαζί με μια έντονη αγανάκτησή της.
Πρέπει όμως να πω ότι αυτή η αγανάκτησή της ποτέ δεν κατέρριπτε το χυμώδες χιούμορ της.
Η Μαρία Αλκαίου, επτά χρόνια τώρα κάτοικος Χολαργού, με δέχτηκε τις Άγιες μέρες των Χριστουγέννων, στριμωγμένη στα ζεστά μαξιλάρια της.
Μ.Β.: Φοβάστε το κρύο;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Το κρύο είναι το μόνο που δε φοβάμαι. Άλλα με κάνουν να τρέμω.
Μ.Β.: Σαν τι δηλαδή;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Το μέλλον της ανθρωπότητας.
Μ.Β.: Δεν πάει καλά;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Ασφαλώς όχι. Να γράψεις με κεφαλαία γράμματα αυτό που θα σου πω: ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Παράφρονες. Οι ψυχίατροι όλου του κόσμου πρέπει να ενωθούν και να τους εξετάσουν γιατί οι άνθρωποι είναι κλινικά άρρωστοι. Οι μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου συναγωνίζονται στους εξοπλισμούς και στα πυρηνικά όπλα, την ίδια στιγμή που η πείνα μαστίζει τα παιδιά της Αφρικής. Όταν ο Αϊνστάιν διέσπασε το άτομο, πρόσφερε σημαντικό έργο. Αλλά αυτή η ανακάλυψη την ώρα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας ολόκληρης πολιτείας στην έρημο, σήμερα χρησιμοποιείται από τις υπερδυνάμεις για την κατασκευή πυρηνικών πυραύλων.
Γι’ αυτό σου είπα ότι όλοι οι ηγέτες είναι κλινικά άρρωστοι.
Μ.Β.: Μήπως εννοείτε μόνο τους αρχηγούς των υπερδυνάμεων; Για παράδειγμα, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες μπορεί να είναι τόσο παράφρονες;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Χειρότεροι. Όλα τα κόμματα πια, «αγωνίζονται» για τα δικά τους συμφέροντα και μόνο. Τα ιδεώδη της δημοκρατίας και αξιοκρατίας τα πέταξαν στα σκουπίδια. Αντίθετα σήμερα, η έννοια της αξιοκρατίας περνά μέσα από τη δουλοπρέπεια του ατόμου στο εκάστοτε κόμμα!
Μ.Β.: Μ’ όσα μου λέτε κ. Αλκαίου, καταλαβαίνω ότι πιστεύετε στη σύμπραξη των κομμάτων.
ΑΛΚΑΙΟΥ: Και βέβαια ναι. Όσα είπα αυτά δηλώνουν. Τι είναι τα κόμματα; Παράγουν ορισμένα προϊόντα. Το ένα παράγει ζάχαρη, το άλλο καφέ, το άλλο βάλσαμο. Αφού τα χρειαζόμαστε όλα, πρέπει λοιπόν όλα να χρησιμοποιηθούν. Αλλά αυτό δε γίνεται εδώ. Όλα τα κόμματα είναι ανένδοτα στις απόψεις και τους χειρισμούς τους, έτσι που να μην υπάρχει μέση λύση και να καταλήγουμε στο φανατισμό και τον πόλεμο δηλώσεων.
Μ.Β.: Δείχνετε ένα μένος προς την πολιτική.
ΑΛΚΑΙΟΥ: Όχι προς την πολιτική, αλλά σάυτήν που κατάντησε να είναι έτσι. Ο Περικλής είχε πει: «παν απολίτικο ον, ίσον βάρβαρος». Τώρα πρέπει να λέμε ότι όποιος ασχολείται με την πολιτική, είναι βάρβαρος.
Μ.Β.: Στις συνοικιακές εκλογές στον Χολαργό όμως, βάλατε υποψηφιότητα, διεκδικόντας την ψήφο μας.
ΑΛΚΑΙΟΥ: Θέλεις να με πεις βάρβαρη δηλαδη;
Μ.Β.: Όχι, προς θεού!...(γέλιο).
ΑΛΚΑΙΟΥ: Δε θέλησα να βάλω υποψηφιότητα εγώ. Κάποιοι απ΄το Δήμο, ήρθαν και με παρακάλεσαν να συμμετάσχω στα κοινά του Χολαργού κι επειδή οι παρακλήσεις τους ήταν πιεστικές…δεν αρνήθηκα την υποψηφιότητα.
Μ.Β: Μ’ άλλα λόγια, δεν σας ενδιέφερε η συμμετοχή σας στα του Χολαργού;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Μ’ ενδιέφερε, μέχρις ότου μ’ απογοήτευσαν ο κ. Μαντάς και ο σημερινός Δήμαρχος κ. Σκούρτης. Θα σου πω το γιατί: Για μένα ο Χολαργός έχει ανάγκη ενός ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. Είναι απαραίτητο να ιδρυθεί τέτοιο θέατρο στο Χολαργό, για πολλούς λόγους και τα οφέλη που θα έχει το προάστιό μας θα είναι τεράστια. Όταν ήταν Δήμαρχος ο Μαντάς, του εμίλησα για την αναγκαιότητα της Ίδρυσης του Δημοτικού Θεάτρου και ελάβαινα – άλλοτε τις προσφιλείς υποσχέσεις κι άλλοτε την ύπαρξη αδυναμιών. Το ίδιο συνέβη και με το σημερινό Δήμαρχο κ. Σκούρτη. Μου εξέφρασε το θαυμασμό του για την ιδέα μου, αλλά δήλωσε… έλλειψη χρημάτων.
Μ.Β.: Ξέρετε, κυρία Αλκαίου, πόσα χρήματα ξόδεψε ο Δήμος για να στρώσει στην Παναγία Φανερωμένη, μερικές πλάκες και να φυτέψει λίγα δενδρίλια;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Όχι
Μ.Β.: Δαπάνησε 14.000.000 δρχ. Αυτό ας το ξέρει ο κ. Σκούρτης για να δει πως μπορούν να βρεθούν χρήματα για το Δημοτικό Θέατρο.
ΑΛΚΑΙΟΥ: Ειλικρινά είναι κρίμα, στο Χολαργό να διαμένουν τόσοι αξιόλογοι ηθοποιοί και ο Δήμος να μην εκμεταλλεύεται το γεγονός, δημιουργώντας Δημοτικό Θέατρο. Πώς θα βρεθούν τα λεφτά! Ξέρεις πώς ιδρύθηκε το Εθνικό Θέατρο; Φορολογώντας τα στοιχήματα των ιπποδρόμων! Δεν μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο κι εδώ;
Μ.Β.: Στις εκλογές του Χολαργού, κατεβήκατε με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Κατέβηκα με τη δική μου σημαία. Είμαι όπως ήμουν, ακομμάτιστη, ανένταχτη.
Μ.Β.:Υπάρχει όμως η αντίληψη ότι ιδεολογικά τουλάχιστον ταυτίζεστε με την αριστερά.
ΑΛΚΑΙΟΥ: Δεν ξέρω αν αυτό που πιστεύω, το λένε «αριστερά» ή «δεξιά». Είναι σίγουρο όμως ότι θέλω την ισότητα των ανθρώπων σ’ όλα τα επίπεδα. Δεν είναι άδικο εγώ να είμαι πλούσιος κι ο διπλανός μου να πεινά; Όλοι έχουμε φτερά, γιατί λοιπόν άλλοι να πετούν ψηλά κι άλλοι να μένουν πάντα ριζωμένοι στο χώμα;
Μ.Β.: Κάτι τέτοια λέει το ΚΚΕ. Έτσι δεν είναι;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Ναι, άλλα δεν ανήκω σ’ αυτό. Διαφωνώ και με τις δικές τους απόψεις ή χειρισμούς. Για παράδειγμα όταν ο Καραμανλής έβαλα την Ελλάδα στην ΕΟΚ, για μένα ήταν σπουδαία πολιτική πράξη για μια ενωμένη Ευρώπη. Κάτι που δεν ασπάζεται το ΚΚΕ. Θα στο ξαναπώ: Είμαι σαν το πουλί, που από ψηλά βλέπει το ωφέλιμο και το άσχημο κι όταν κατεβαίνει στη γη, παίρνει πάντα το χρήσιμο ενώ το κακό δεν το αγγίζει.
Μ.Β.: Τηλεόραση βλέπετε;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Βλέπω.
Μ.Β.: Εμείς όμως δε σας βλέπουμε στην τηλεόραση. Κάπου δε νιώθετε ότι σας έκοψαν τα φτερά εδώ;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Όταν ήταν η Ν.Δημοκρατία στην κυβέρνηση μ’ έδιωξαν τελείως απ’ την ΤV. Τώρα το ΠΑΣΟΚ δεν μ’ έδιωξε, αλλά δε μου δίνει σημασία.
Αξιοκρατία μηδέν. Προωθούν σε τηλεοπτικές εκπομπές ανίδεους και άπειρους, που είναι όμως οι καταξιωμενοι… του κόμματος. Είναι αυτό που σου είπα προηγούμενα. Αν υπηρετείς το κόμμα θα προωθηθείς, αλλιώς θα θαφτείς. Δεν τους φτάνει η αξιοπρέπεια της ζωής του ατόμου, το ταλέντο, η πείρα, μετρούν μόνο τη δουλοπρέπεια στο κόμμα.
Γι ‘ αυτό η κομματικοποίηση σήμερα, κατάντησε ένα είδος πορνείας, το πιο άσχημο θα έλεγα.
Μ.Β.: Μήπως είστε αυστηρή στο χαρακτηρισμό σας;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Αντίθετα: Οι ιερόδουλες που πλαγιάζουν με τον οποιονδήποτε, «κρεμούν» την ταμπέλα στο μέτωπό τους και σαν ειλικρινελις, βγάζουν έτσι το ψωμί τους. Από την άλλη όμως, όταν θα διακριθεί κάποιος ή κάποια ή πρέπει να χρησιμοποιεί τους δουλοπρεπέστερους τρόπους πατώντας στη φόρμουλα του κόμματος, ή πρέπει να πλαγιάσει μ’ οποιονδήποτε μπορεί να την αναδείξει, αυτό είναι το χειρότερο είδος πορνείας.
Μ.Β.: Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της ανθρώπινης κατάντιας και δημοκρατικού μαρασμού κάποια λύση δεν υπάρχει;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Η λύση βρίσκεται στο Χριστό. Δεν είμαι θρήσκα, ούτε πηγαίνω στην εκκλησία, γιατί οι παπάδες την κατέστρεψαν. Όμως ο Χριστός ήταν ο σοφότερος άνθρωπος της Γης και για να πει τόσο σπουδαία πράγματα πρέπει να ήταν Θεός. Είπε: «αγάπα τον εχθρό σου». Μεγάλη κουβέντα. Αν το καταλάβουν αυτό οι άνθρωποι τότε θα έλθει και η λύτρωση. Η Καινή Διαθήκη πρέπει να γίνει ο τρόπος ζωής μας.
Μ.Β.: Κυρία Αλκαίου, όπως ξέρετε ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα στην πολιτική, με την εκλογή μου ως συνοικιακού συμβούλου. Τι θα είχατε να με συμβουλέψετε στο δρόμο μου με αυτό;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Καλά νέε μου, ο πατέρας σου δεν ξέρει να σε συμβουλέψει και ήρθες σε μένα;
Μ.Β.: …(γέλιο)
ΑΛΚΑΙΟΥ: Παρ’ όλα αυτά, αν επιμένεις, έχω να σου πω τα εξής: Να προσπαθείς, όσο δύσκολο και κι αν είναι, να διατηρήσεις την αγνότητά σου μέσα στο χώρο που βρίσκεσαι. Να αναπτύξεις την προσωπική σου πρωτοβουλία και να μη θολωθείς ή φανατιστείς από κανλενα κόμμα, γιατί φοβάμαι ότι τότε κι εσύ θα χρειαστείς ψυχιατρική εξέταση. Και να διαβαζεις πολύ, κυρίως αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Αυτούς που συνέλαβαν το αληθινό νόημα της ζωής, αλλά τίποτα δεν πήραμε απ’ αυτούς. Και να μελετήσεις την Αγ. Γραφή.
Μ.Β.: Κυρία Αλκαίου, αν δε ζούσατε στην Ελλάδα, που θα θέλατε να ζείτε;
ΑΛΚΑΙΟΥ: Στη Νορβηγία. Σου είπα, το κρύο είναι το μόνο που δε με φοβίζει.
Έ ξω έκανε κρύο πόλυ. Μια νιφάδα χιονιού ξεκίνησε να πέσει στη γη, μα φτάνοντας πάνω απ’τον Αττικό ουρανό, διαλύθηκε σαν στάλα βροχής. Δεν μπόρεσε κι αυτή να αποφύγει την πραγματικότητα…Αθάνατη Ελλάδα…
ΜΑΚΗΣ ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗΣ
«Αντίο» στη Μαρία Αλκαίου
ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ
Η σπουδαία ηθοποιός, που αγαπήσαμε μέσα από το θέατρο και τον κινηματογράφο, η Μαρία Αλκαίου, άφησε την τελευταία της πνοή τα ξημερώματα της 1ης μέρας του χρόνου, σε ηλικία 89 χρόνων, στο Απολλώνιο Θεραπευτήριο, όπου νοσηλευόταν. Η κηδεία της θα γίνει σήμερα στις 3.30 μ.μ. από το Νεκροταφείο Χολαργού, δημοσία δαπάνη.
Η Μαρία Αλκαίου ήταν κόρη των διακεκριμένων ηθοποιών Νίκου Παπαγεωργίου και Σαπφούς Αλκαίου. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή σε ηλικία πέντε ετών στον θίασο της Κυβέλης, που ήταν μάλιστα και νονά της. Αργότερα σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού και το 1934 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Ο πρώτος της ρόλος ήταν η Λανάρω στον «Βασιλικό» του Αντ. Μάτεσι στο Εθνικό το 1935, όπου έπαιξε μαζί με τους γονείς της. Η δεύτερη εμφάνισή της έγινε τον ίδιο χρόνο στον «Ανθρωπο του Διαβόλου» του Μπέρναρ Σo. Παρέμεινε πολλά χρόνια στο Εθνικό Θέατρο, παίζοντας σε δεκάδες έργα και ερμηνεύοντας πολλούς σημαντικούς ρόλους. Διακρίθηκε στην κλασική κωμωδία, σε έργα του Μολιέρου και του Γκολντόνι, αλλά και των Πιραντέλο, Σαίξπηρ, Μπ. Σο κ.ά. Από το πλήθος των ρόλων που ερμήνευσε στο Εθνικό ξεχωριστή ήταν η επιτυχία της στον «Πειρασμό» του Ξενόπουλου, στις «Τρεις αδελφές» και στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ.
Παντρεύτηκε τον Τίτο Βανδή και σε δεύτερο γάμο τον βιολονίστα και διευθυντή ορχήστρας Βύρωνα Κολάση. Τρίτος της σύζυγος ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Μια σημαντική στιγμή στην καριέρα της ήταν το 1958 όταν μαζί με τον σύντροφό της Βασίλη Διαμαντόπουλο, αφού αποχώρησαν από το Εθνικό Θέατρο, ίδρυσαν το Νέο Θέατρο (λειτούργησε μέχρι το 1967) και παρουσίασαν ένα πλούσιο ρεπερτόριο από ξένα (Μπρεχτ, Ντε Φίλιπο κ.ά.) και ελληνικά έργα (Καμπανέλλη, Κορομηλά, Ρούσσου κ.ά.). Τα χρόνια της δικτατορίας μετανάστευσαν οικογενειακώς στο Παρίσι. Η Μαρία Αλκαίου γύρισε στην Ελλάδα το 1972.
Ξεχωριστή στιγμή επίσης και μεγάλη επιτυχία ήταν η συνεργασία της με τον Πέτρο Φυσσούν στο έργο της Λίλιαν Χέλμαν «Φρουρά του Ρήνου», το 1972. Συνεργάστηκε στη συνέχεια με τον Δημήτρη Ποταμίτη.
Στο Εθνικό Θέατρο η Μαρία Αλκαίου επέστρεψε ύστερα από 35 χρόνια το 1993, ερμηνεύοντας τον ρόλο της γιαγιάς - αφηγήτριας στη «Φάρμα των ζώων» του Οργουελ.
Η εμφάνισή της στον κινηματογράφο προηγήθηκε της θεατρικής. Το 1933 έπαιξε στην κινηματογραφική διασκευή του έργου «Δεσποινίς δικηγόρος» του Θεοδ. Συναδινού με σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη και στις ταινίες «Με φόβο και πάθος» του Φώσκολου, η «Φόνισσα» του Φέρρη, διασκευή της ομώνυμης νουβέλας του Παπαδιαμάντη. Για την ερμηνεία της τιμήθηκε το 1975 από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Αλλά και στην τηλεόραση η παρουσία της ήταν έντονη, με συμμετοχές σε πετυχημένες σειρές. Το 1973 έκανε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Καλομοίρας στη σειρά «Κεκλεισμένων των θυρών», ενώ συμμετείχε ακόμη στους «Εμπόρους των εθνών», στη «Γυφτοπούλα», στους «Πανθέους» κ.ά. Το 1997 τιμήθηκε με το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» για το σύνολο της προσφοράς της στο θέατρο.
Τα συλλυπητήριά τους στην οικογένεια και τους οικείους της εξέφρασε η ηγεσία του ΥΠΠΟ.
|